Peerke's Plaatjes 2.0

peerke's plaatjes 3.0

2008-10-02T04:57:00.000-07:00

Het is altijd wel iets. Op de ene blogsite krijg ik de wubbe omdat de opmaak me grijze haren bezorgt. Op de andere kan je alleen in theorie reacties zichtbaar maken.
Dus probeer ik het nog eens ergens anders: http://peerke3.wordpress.com/

Voorlopig staat er alleen mijn laatste post van deze site, maar breng gerust eens een bezoekje en laat mij weten wat je er van vindt.

Gerry Rafferty - Baker Street

2008-09-30T02:01:00.000-07:00

Gerry Rafferty - Baker Street

Er zijn van die songs die zo vertrouwd zijn, dat je er gewoon niet meer naar luistert: 'Hotel California', 'Stairway To Heaven', 'Like A Rolling Stone', 'Hey Jude'… klassiekers. Wie er heeft er behoefte aan om ze voor de zoveelste keer te horen?
En toch, meestal is er wel een reden waarom zo een song is uitgegroeid tot een deel van ons collectieve bewustzijn.

Neem nu 'Baker Street' van Gerry Rafferty. Die folksong met een instant herkenbare intro en tweevoudige gitaar- en saxofoonsolo's. Iedereen kent 'm wel. Je kunt ongetwijfeld grote lappen tekst meezingen, maar wat is het refrein?
En heb je ook enig idee waar het over gaat?

Zelfs met de lyrics erbij wordt je nog niet veel wijzer.

Windin' your way down on Baker Street
Light in your head and dead on your feet
Well another crazy day
You'll drink the night away
And forget about everything
This city desert makes you feel so cold.
It's got so many people but it's got no soul
And it's taking you so long
To find out you were wrong
When you thought it had everything

You used to think that it was so easy
You used to say that it was so easy
But you're tryin'
You're tryin' now
Another year and then you'll be happy
Just one more year and then you'll be happy
But you're cryin'
You're cryin' now

Way down the street there's a lad in his place
He opens the door he's got that look on his face
And he asks you where you've been
You tell him who you've seen
And you talk about anything
He's got this dream about buyin' some land
He's gonna give up the booze and the one night stands
And then he'll settle down there's a quiet little town
And forget about everything

But you know he'll always keep movin'
You know he's never gonna stop movin
Cus he's rollin'
He's the rollin' stone

And when you wake up it's a new mornin'
The sun is shinin' it's a new morning
You're goin'
You're goin' home.

Wanneert je de song gaat ontleden merk je pas hoe onconventioneel de structuur ervan is. De twee strofen hebben een ongelijk aantal regels en er is inderdaad helemaal geen refrein. En die dubbele solo is ook erg ongewoon.

He's gonna give up the booze …

Het tragische van de song is de centrale zin: "He's gonna give up the booze and the one night stand."
Dat is hem blijkbaar nooit gelukt.

Gerry Rafferty is namelijk een tijdje geleden verdwenen. "Dat is ie al lang," merkt de grapjas in u op. En u hebt gelijk. Maar toch.

Donderdag 17 juli van dit jaar boekte hij een kamer in het luxueuze vijf sterren hotel Westbury, in Mayfair - hartje Londen. Onmiddellijk trok hij naar de bar waar hij de ene whiskyfles na de andere achterover sloeg.
De volgende dag werd hem de toegang tot de bar verder ontzegd. Daarop sloot hij zich op in zijn kamer.

Pas op maandag kwam hij zijn kamer terug uit… op zoek naar een pub. Het poetspersoneel wou van de gelegenheid gebruik maken om zijn kamer in orde te brengen. Die bleek niet alleen bezaaid met de lege flessen van de mini-bar. Erger was dat er overal plassen urine en vlekken bloed waren. Het bed, het tapijt, zelfs de gordijnen en het behang…alles was besmeurd.

Bij zijn terugkeer werd hem de verdere toegang ontzegd. De directie vreesde dat de Schot zich wel eens dood zou kunnen drinken.
“Hij was niet onbeleefd," verklaart een woordvoerder, haast verontschuldigend: "hij heeft niets opzettelijk vernield of zo. In feite was hij zeer voorkomend, maar de schade was puur het gevolg van incontinentie. Het is intriest dat hij een alcoholicus is en zichzelf zo ten gronde richt.”

Gerry Rafferty heeft blijkbaar al jaren last van lichamelijke problemen, als gevolg van zijn alcoholverslaving.

Hij verklaarde zich akkoord om zich naar een ziekenhuis te laten brengen om er te worden behandeld en om af te kicken. Maar op 1 augustus bleek zijn bed leeg. Hij was verdwenen, zonder iets mee te nemen. Sindsdien is hij spoorloos. Ook zijn familie heeft niets meer van hem gehoord en de poltie noemt de verdwijning "onrustwekkend".

Voor 'Baker Street'

Gerald werd in 1947 geboren in Paisley, Schotland. Van zijn Schotse moeder kreeg hij de liefde mee voor Schotse en Ierse folksongs en van zijn dove Ierse vader erfde hij… grote dorst.
Na het overlijden van zijn vader, moest hij, op zijn zestiende, gaan werken. The Beatles en Bob Dylan brachten hem aan het dromen over een eigen carrière als zanger. Hij zat in allerlei bandjes of probeerde wat bij te verdienen als straatzanger.

Wanneer het folkrock duo The Humblebumbs kwam optreden in Paisley, raapte hij zijn moed bij elkaar en stapte op de mannen af. De zanger, Billy Conolly was onder de indruk van de zelfgeschreven songs die Rafferty hem voorspeelde. Na enig overleg met zijn kompaan, de bluesgrassgitarist Tam Harvey, mocht de jonge Gerry voortaan meedoen.

Het trio deed het erg goed in het circuit van de clubs en de pubs. Conolly wist met zijn grappige bindteksten het rumoerige publiek stil te krijgen waardoor ze ook meer aandacht hadden voor Rafferty's liedjes.

Tam Harvey kreeg er genoeg van en besloot niet mee te verhuizen naar Londen, waar ze een doorbraak willen forceren. Als duo maakten ze twee LP's voor het onafhankelijke platenlabel Transatlantic Records. Hoewel de kritieken goed waren, bleef het grote succes uit. In 1970 besloten ze elk hun eigen weg te gaan. Connolly's grappige introducties waren in de loop van de jaren steeds langer geworden. Hij besloot het te wagen als stand-up comedian. Rafferty werkte het contract met de platenmaatschappij af, met een zelf gefinancierde solo plaat: Can I Have My Money Back.
Met de ironische titel drukte hij de hoop uit dat hij er zijn investering terug uit kon halen. Maar het is twijfelachtig of hem dat is gelukt want opnieuw leken alleen de critici de melodieuze folk-pop plaat te smaken.

Tijdens de opnamen werkte hij niet alleen voor het eerst samen met producer Hugh Murphy, maar ook met een oude schoolkameraad Joe Egan.

Met die laatste vormde hij een nieuwe groep: Stealers Wheel. Na enkele geflopte singles braken ze plots op grote schaal door met 'Stuck in the Middle'. De single bereikte in 1973 de top tien aan beide kanten van de oceaan. Even werden ze genoemd als de opvolgers van de Beatles, met Rafferty in de rol van de melodieuze McCartney.
Maar Rafferty weigerde het spel mee te spelen en te gaan touren in Amerika.
Daardoor deden zowel de debuut-lp, geproducet door het legendarische duo Leiber & Stoller; als de volgende singles het slechts redelijk. Nochtans lagen zowel 'Late again' als 'Star' goed in het gehoor.

Na de tweede LP kwamen artistieke en persoonlijke meningsverschillen bovendrijven. Alle andere groepsleden stapten op. Rafferty en Egan raakten het niet eens of ze de anderen moesten vervangen of als duo verder werken. Rafferty stapte zelfs even uit de band. De opnamen van een derde plaat liepen daardoor een enorme vertraging op. Wanneer Right Or Wrong eindelijk verscheen bleef er niemand meer over om de plaat te promoten.

De platenmaatschappij wou echter niet weten van een split. Er kwamen advocaten aan te pas. Contractuele bepalingen verboden Rafferty en Egan om nieuwe opnamen te maken. Rafferty keerde terug naar Schotland.

City To City

Omwille van zakelijke besprekingen moest hij regelmatig de lange treinrit van Edinburgh naar Londen uitzitten. In de Britse hoofdstad verbleef hij dan vaak bij een vriend in Baker Street.

Terwijl hij zich vroeger had thuis gevoeld in Londen kwam de stad hem nu koud en veel te druk over. Een straatzanger herinnerde hem aan zijn vroegere ik, toen hij nog vol hoop en ambities was. Het leek toen allemaal zo eenvoudig. Maar nu praat hij zichzelf moed in: "Hou het nog een jaar vol en dan ben je er."
Zijn vriend vangt hem op, vraagt hem hoe het is geweest. Maar hij geeft slechts vage antwoorden. Maakt dwaze beloftes: hij zal stoppen met drinken en rotzooien. Misschien zich ergens vestigen en alles achter zich laten. Tegelijk weet hij dat hij dat nooit kan waarmaken: hij zal altijd rusteloos blijven.
In de trein op de terugweg naar Edinburgh maakt hij het nummer af.

Pas in 1977, na drie jaar touwtrekken, raakten de zakelijke beslommeringen uitgeklaard en mag hij terug aan het werk. Op basis van een demo met een zestal songs kreeg hij een nieuw contract bij United Artists.
"Ik wist dat ik een stel goede nummers had geschreven en daarom riep ik Hugh Murphy (de producer van zijn eerste solo-lp) er bij en we gingen opnemen in Chipping Norton. Ik herinner mij dat ik verwachtte dat er van City to City hoogstens 50 000 exemplaren zouden verkocht raken." Het zouden er vijfeneen half miljoen worden.

Murphy en Rafferty verzamelden een groepje bevriende muzikanten om zich heen: drummer Henry Spinetti en bassist Gary Taylor, Tommy Eyre op toetsen en Nigel Jenkins op elektrische slaggitaar.

Voor enkele tracks werd beroep gedaan op gastmuzikanten, zoals gitarist Hugh Burns. "Ik was in die op tournee met Jack Bruce," vertelde Burns in 2002, "dus speelde ik toen in een wat hardere rock blues stijl, die goed paste bij die songs.
Gerry bekeek de songs op verschillende manieren voor hij zich toelegde op het uiteindelijke arrangement. Het was een goede les voor mij om te zien hoeveel zorg er werd besteed om het gewenste resultaat te krijgen.
Het was fijn werken met Hugh Murphy omdat hij een sfeer wist te scheppen waarbij je je op je gemak voelde en op je best kon presteren."
"'Baker Street' was een van de eerste nummers waarop ik meespeelde voor die plaat, "gaat Burns verder. "Het is het geluid van de solo is een Les Paul [gitaar] door een Music man en een Fender versterker. Later deed ik nog 'Right down the line', 'Waiting for the day' en 'Stealin time' - allemaal fantastische songs."

De saxsolo die zo kenmerkend is voor de song, maakte geen deel uit van het oorspronkelijke opzet.
Rafferty wist wel dat er een instrumentaal middenstuk moest komen, maar had geen bepaald instrument in gedachte. Hij probeerde het eerst al neuriend. Daarna werd het op elektrische gitaar uitgeprobeerd. Maar dat was allemaal niet krachtig genoeg. Hugh Murphy stelde voor het op saxofoon te proberen.

Pete Zorn was de eerste keuze. Maar die had zijn lip bezeerd en kon niet spelen. Hij somde wat andere namen op, waarvan de ongewone naam van Raphael Ravenscroft het meest opviel.
Voor de totaal onbekende Ravenscroft werd het zijn afspraak met de geschiedenis: de lange, snerpende uithalen op zijn oude, versleten sexofoon waren perfect voor de song. Achteraf werd hij veel gevraagd door grote namen als Marvin Gaye, ABBA en Pink Floyd.
De riff werd zo kenmerkend dat Ravnscroft jaren later, in interviews, nog wel eens durfde te protesteren dat hij niet mocht meedelen in de auteursrechten.
Rafferty houdt echter vol: "Het was mijn lijn, ik zong het hem voor."
Waarop Ravenscroft dan weer reageert met: "Het was voor het merendeel gewoon een oude blues riff.”

De song is een meesterwerk in pop productie. Met Rafferty's McCartney-achtige zang, een prachtige melodie, gecombineerd met een ongrijpbare tekst. De backing wordt gevormd door een stuwende bas, accenten van celeste en toetsen, en dan telkens opnieuw die sax, die opduikt van achter stevige elektrische gitaren. Zelfs te midden van het punkgeweld slaagde het gesofistikeerde nummer er in om zijn plaatsje op de radio op te eisen. In Engeland strandde het nummer op een derde plaats.

Voor Amerika werd de single stevig ingekort: van 6:01 tot 4:08. En bovendien ook nog eens ietsje versneld. Het resultaat was een top 2 notering.

De LP City To City bereikte wel aan beide zijden van de oceaan de top.

De lange nasleep

Rafferty zelf was niet zo opgezet met die hitstatus: "Ik was blij dat er aandacht was voor de LP. Dat deed mij veel meer plezier dan het succes van de single. Volgens mij staan er sterkere song op de plaat dan 'Baker Street'... anderzijds heeft het een interessante muzikale constructie en dan ook natuurlijk die sax lijn."

Laat u niet verblinden door de prachtige verzorgde productie van Rafferty's platen. De man droeg op het hoogtepunt van zijn roem een button met de waarschuwing "DANGEROUS TIMES AHEAD". En aan Rolling Stone onthulde hij in 1978 dat de rode draad door zijn platen "alienation" is.

Hij weigerde opnieuw om in Amerika op tournee te gaan en beloofde dat er op de volgende LP's geen hitsingles meer zouden staan. En inderdaad, hoewel nog steeds uitstekend, haalden de opvolgers, Night Owl (1979) en Snakes And Ladders (1980) niet meer die topstatus. Hoewel Night Owl nog zo'n - 2,5 miljoen keer van eigenaar veranderde.

Rafferty besteedde zijn tijd en geld liever om de carrière van Richard Thompson terug op het goede spoor te zetten. Zie het verhaal achter diens Shoot Out the Lights (http://peerkesplaatjes.skynetblogs.be/category/1180614/1/Richard+Thompson)

Begin jaren tachtig werd United Artists verkocht aan EMI en Rafferty werd een van de velen in de grote poel artiesten van die grote platenmaatschappij. Hij haalde nog wel een hit als producer van Letter To America van the Proclaimers in 1987, maar zijn eigen platen gingen onopgemerkt voorbij.

Dat kom hem echter niet veel schelen. 'Baker Street' alleen al brengt jaarlijks zo'n tachtigduizend pond binnen. Met dat geld bouwde hij een eigen studio in Kent, waar hij Sleepwalking (1983) - de naam zegt het al - opnam. Daarna hield hij de muziekbusiness voor bekeken. "Ik kwam tot het besef dat ik de wereld had afgereisd en niets had gezien. Het viel me niet moeilijk om alles achter me te laten. Wat ik in de toekomst doe zal op mijn voorwaarden zijn en op mijn tempo."
Eerst trok hij met zijn gezin een jaar naar Italië en daarna na hij hen op sleeptouw kris-kras door de Verenigde Staten.

Maar begin jaren negentig ging het goed fout: zijn vrouw verliet hem en hij kroop in zijn schulp. Nergens leek hij lang te kunnen blijven. De drankduivel, die altijd al prominent in zijn leven aanwezig was geweest kreeg de overhand: hij werd dik en paranoïde. Verschillende keren moest hij worden gehospitaliseerd en bracht lange periodes door in ontwenningsklinieken.

Vele van zijn songs geven hints van zijn gevecht tegen de alcohol. Op Night Owl klinkt het nog: "I should know better, but I can't say no," en op Snakes and Ladders "I'm leavin' the good life behind, too much of nothing every day."

Het lijkt er op dat hij de strijd heeft verloren.

Maar als eerbetoon, nu, nog één keer allemaal samen: "du-didi-dududuuuuuuuu"

Rootsmuziek van bij ons

2008-09-26T04:08:00.000-07:00

Ook dit is rootsmuziek. Geen Americana, maar wel met de wortels stevig verankerd in de grond van de Lage Landen.
Gé reinders, uit Roermond, met een blaasorkest uit Friesland erbij.
Heerlijke muziek vind ik dit.

Nick Drake postuum

2008-09-19T05:17:00.000-07:00

NICK DRAKE POSTUUM

Volgend jaar zal het 35 jaar geleden zijn dat de Britse singer-songwriter overleed. Toch is de man, die tijdens zijn leven nog geen vijftienduizend platen heeft verkocht, populairder dan ooit. Er gaat geen maand voorbij of in de een of andere recensie van een singer-songwriter wordt verwezen of gerefereerd naar het werk van Nick Drake. Denk maar aan Beck, Elliott Smith, Damian Rice, David Gray of Kings Of Convenience.

Daar zijn een aantal redenen voor.

In de eerste plaats is er natuurlijk Nick Drake zelf: zijn warme stem, zijn uitzonderlijk mooie en vloeiende gitaarspel en de prachtige composities die hij schreef. Komt daarbij zijn tragische dood op jonge leeftijd. Mensen houden ervan wanneer hun helden jong sterven.

Een niet te verwaarlozen factor is ook het talent en de aandacht van de mensen die hem hielpen om zijn platen te maken. Vergelijk zijn platen maar eens met die van gelijkaardige artiesten die in diezelfde periode werden opgenomen: Roy Harper bijvoorbeeld. Verantwoordelijk daarvoor is geluidstechnicus John Wood, maar ook producer Joe Boyd en arrangeur Robert Kirby.

Het was ook Joe Boyd die er voor zorgde dat zijn platen steeds verkrijgbaar bleven. Toen hij in 1972 zijn Witchseason Productions verkocht aan Island records, was dat een van de voorwaarden die hij stelde. Chris Blackwell hield zich daaraan. Toen die op zijn beurt zijn platenmaatschappij verkocht aan PolyGram stipuleerde ook hij dat hij persoonlijk zijn goedkeuring moest geven welke platen mochten worden geschrapt uit de catalogus.
Daardoor bleef de interesse in Nick Drake toenemen. Telkens iemand als Paul Weller, Peter Buck van REM, of Kate Bush zijn naam liet vallen in een interview had de lezer de kans om een plaat van de zanger te gaan kopen.
"Eens je overtuigd bent laat zijn muziek je nooit meer los," meent Joe Boyd. "En mensen die hem ontdekt hebben vertellen weer anderen over hem. Er is nooit veel promotie geweest - een beetje wel - maar nooit een echte campagne lijk voor een nieuwe artiest of zo. Ik denk dat, over het algemeen, er ieder jaar meer van zijn platen worden verkocht."

Naast de drie platen die tijdens zijn leven verschenen zijn er een tiental heruitgaven en compilaties verschenen. Soms met onuitgebracht materiaal of met een verbeterde kwaliteit.
En precies over die postume releases vindt u hier een overzicht.

De basis zijn dus de drie LP's die Nick Drake opname tussen 1968 en 1971.

Zijn debuut, Five Leaves Left, verscheen in juli 1969. Met het debuut van Leonard Cohen als voorbeeld experimenteert Boyd met steeds wisselende bezettingen van twee tot drie gastmuzikanten. De akoestische bas van Pentangle bassist Danny Thompson is een constante. Daarnaast zijn er bijdragen van Fairport Covention gitarist Richard Thompson, de Amerikaanse jazzpianist Paul Harris of celliste Clare Lowther.

Voor de tweede plaat koos Boyd een andere aanpak. Nick weet de tegenvallende verkoop aan het pastorale geluid. De sound werd wat lichter en meer jazzy door de toevoeging van een ritmesectie en blazers. "Het was wat meer pop," geeft Boyd toe, "Ik zag het als wat commerciëler."
'Northern Song' klinkt zelfs als een gemiste hitsingle.
Bryter Layter verscheen in november 1970. Maar opnieuw bleef het verwachte success uit.

Daarom wou Nick voor zijn derde LP geen inbreng meer van andere muzikanten. Pink Moon nam hij helemaal solo op, enkel met de hulp van de geluidstechnicus John Wood, tijdens twee nachtelijke sessies in oktober 1971. Je hoort alleen maar Nick Drake: zijn stem en zijn gitaar. Er is slechts één overdub: een piano op het titelnummer, ook door hem bespeeld.

Nadat ook die plaat onopgemerkt was gebleven, zakte de jongeman weg in een diepe depressie. Hij ging terug bij zijn ouders wonen en zocht met niemand nog contact.

Op 25 november 1974 overleed Nick Drake aan een overdosis slaappillen. Hij was amper 26 jaar oud.

Fruit Tree - versie 1

Vijf jaar na zijn dood, vond Joe Boyd dat de reputatie van de singer-songwriter zo was gegroeid dat er genoeg belangstelling moest bestaan voor een heruitgave van zijn werk. Zeer ongewoon voor die tijd was dat er werd gekozen voor een box set met daarin het complete oeuvre.

Fruit Tree verscheen in maart 1979, bij Island Records. Bij de box zat naast de drie vinylplaten ook een uitgebreid boekje met een uitstekende biografie door Arthur Lubow, de teksten van alle songs, plus wat foto’s.

Interessant was dat er vier nieuwe songs waren opgedoken.

Toen Boyd begin 1974 terug was gekeerd naar Londen had hij had Nick Drake hem gecontacteerd. Boyd dacht dat een nieuwe plaat hem misschien uit zijn isolement zou kunnen halen en stelde daarom voor om terug wat te gaan opnemen. Tijdens een eerste sessie in maart 1974 namen Drake en Wood enkel wat backing tracks op. Bij een tweede sessie in juni, in aanwezigheid van Boyd, voegde hij daar zang aan toe. Niemand weet of hij er plots genoeg van had, of simpelweg geen songs meer over had, maar er kwam nooit meer een vervolg.

Van het handjevol songs dateerden er twee (minstens gedeeltelijk) uit 1969: 'Black Eyed Dog' en 'Voice From A Mountain'. Dat eerste nummer had net zo goed van Robert johnson kunnen zijn: "A black eyed dog he called at my door / The black eyed dog he called for more".
De andere twee zijn: 'Rider On The Wheel' en 'Hanging On A Star'.
Niet alle songs zijn even sterk, maar wel geven ze een beeld van zijn gemoedstoestand.
De vier nummers werden snel even gemixt op een 7" mono beluister tape en, ondanks het protest van John Wood, aan kant twee van Pink Moon toegevoegd.

De set verkocht tamelijk goed, maar de productie werd na vier stopgezet.

Heaven In A Wild Flower

In plaats daarvan werd, in mei 1985, voor het eerst een compilatie uitgebracht van het werk van Nick Drake: Heaven In A Wild Flower: An Exploration of Nick Drake. De titel is een regel uit het gedicht Auguries of Innocence van William Blake.
Samensteller van dienst, Trevor Dann, producer van het invloedrijke BBC tv-programma The Old Grey Whistle Test, maakt een mooie keuze uit de nummers van de drie LP's.

Dit was mijn eerste kennismaking met het werk van Nick Drake. De beknopte biografie van ene Ian Cranna op de achterzijde lichtte een tipje van de sluier over het leven van de man achter de mooie, droeve liedjes.
Het was jarenlang de enige literatuur die er over hem te vinden was. De biografie van Patrick Humpreys verscheen pas 12 jaar later. En de tweede biografie, Darker Than The Deepest Sea, van diezelfde Trevor Dann volgde pas begin 2007.
Daarnaast is er ook nog een lang artikel van Ian MacDonald, dat in januari 2000 verscheen in Mojo onder de titel Nick Drake: Exiled From Heaven.

Fruit Tree - versie 2 en Time of No Reply

In de zomer van 1985 doorzochten Joe Boyd, Trevor Lucas en Frank Kornelussen de Island archieven in Cropredy. Trevor Lucas is de ex-man van Sandy en medemuzikant bij een aantal van haar LP’s.
Frank Kornelussen is hoofdredacteur van het Richard Thompson fanzine Flypaper.
De bedoeling was een Sandy Denny box set samen te stellen. Maar tijdens hun zoektocht stoten ze op een aantal ongebruikte opnamen van Nick Drake.

“Terwijl we de banden doorzochten in de Island archieven, vonden Joe Boyd en ik de originele master banden van de meeste van Nick’s sessies” vertelt Frank Kornelussen.
“[Frank] was diegene die maar bleef rondneuzen en zeggen, 'Laat ons alles doorzoeken'.” meent Joe Boyd. “We waren in de studio waar we wat banden van Sandy beluisterden, nota’s maakten en ruwe mixen en kopieën. Frank kwam binnen en zei ’Wat is dit? Kijk hier eens...' En het waren vier tracks van Nick Drake met 'Untitled' of 'Song No.1' en ik zei, 'Ik weet niet wat het is'. En dat was dan 'I Was Made To Love Magic' of 'Mayfair' of zo iets.”

Alles bij elkaar vinden ze vijf outtakes van de Five Leaves Left sessies. Vier daarvan zijn nooit gearrangeerd of overdubd. Ze zijn puur Nick, dikwijls op band gezet in één of twee takes. Om de een of andere reden besloot Nick er niet verder aan te werken. Waarschijnlijk schreef hij voortdurend nieuwe nummers, terwijl de sessies verspreid over verschillende maanden vorderden. Door de solo uitvoering lijkt het wel alsof het Pink Moon outtakes zijn.
De songs zijn 'Man In A Shed' en 'Mayfair' van 10 oktober 1968, 'Joey' en 'Clothes Of Sand' van 11 november 1968 en tenslotte 'Time Of No Reply' van 20 december 1968.

Daarnaast zijn er ook drie nummers die werden opgenomen met een orkest in arrangementen van Richard Hewson. 'I Was Made To Love Magic', 'Thoughts Of Mary Jane' en 'Day Is Done'. Nick had de arrangementen afgekeurd. Hij meende dat zijn schoolvriend Robert Kirby het beter kon. Bij gebrek aan een beter voorstel besloot Boyd hem een kans te geven en tot zijn verbazing pakte de samenwerking prachtig uit.
Terwijl de laatste twee nummers opnieuw werden opgenomen, is dit de enige versie van 'I Was Made To Love Magic'.

Maar een stuk of acht "nieuwe" songs is wat weinig om uit te brengen. Joe Boyd heeft wel nog een cassette met songs die Nick thuis heeft opgenomen, in Tanworth-In-Arden. Deze "Work in progress tape", dateert vooral uit einde 1967, begin 1968 - de aanloop naar zijn eerste plaat:

Nick nam vaak nummers op band op, toen hij nog thuis woonde. Zijn favoriete plaats om te oefenen was een oranje leunstoel, waarin hij uren zat te spelen en te componeren. Hij werkte liefst ’s nachts. Dikwijls, wanneer hij aan iets aan het werken was, ging hij helemaal niet slapen. "Ik hoorde hem dan de hele nacht rondlopen,’ vertelde zijn moeder Molly "Hij leed aan slapeloosheid. Ik denk dat hij zijn mooiste melodieën in de vroege ochtenduren schreef.”

"[In de jaren na zijn dood] begonnen mensen pelgrimstochten te maken naar het huis van zijn ouders," legt Joe Boyd uit."Nick’s vader was altijd zot geweest van experimenteren met de bandopnemer en dus gaf hij soms een cassette mee, met een compilatie van spullen die Nick had achtergelaten."
De geluidskwaliteit is niet optimaal, maar de inhoud is onthullend.

Op kant 1 staan zes originele nummers van Nick: ‘Princess of the Sand’ (of 'Strange Meeting II), ‘A Season’ (ook gekend als 'Strange Meeting I' of 'Bird Flew By'), ‘To the Garden’, ‘Joey’, ‘(My Love Left With The) Rain’ en ‘Blossom’.
Kant 2 bestaat grotendeels uit covers: een aantal traditionals en verder een nummers van tijdgenoten als Bob Dylan, Jackson C. Frank en Bert Jansch.
De cassette sluit af met een stukje monoloog waarop Nick zijn bedenkingen verwoord over een paar onderwerpen: interessante mensen; de late uren; dronken rijden; leugens, waarheid en pijn; het ochtendlicht; enz..

Joe Boyd had al jaren een kopie van de cassette, maar vond de kwaliteit te zwak, met veel “wow and flutter and static.”
Maar wanneer hij de originele band meenam naar Londen en hem daar afspeelde op professionele apparatuur bleek veel van de verstoring aan de kopie te wijten. De kwaliteit van de stem en het gitaarspel kwamen weer boven.

Ondanks zijn eerdere bezwaren besloot Boyd dat er toch spullen bij waren die de moeite waard zijn om uit te brengen - eens ze digitaal zijn gezuiverd. Drie songs worden geselecteerd: de eigen composities ‘Joey’ en een vroege versie van 'Fly' (van een andere band, uit 1969), plus ‘Smoking Too Long’ waarvan de auteur dan nog onbekend is.

Ook de vier nummers songs uit 1974 worden terug van Pink Moon gehaald. Alles samen voldoende voor een "vierde plaat": Time of No Reply. Op twee na zijn alle songs de pure Nick Drake: alleen gitaar en zang.

In augustus 1986 verschijnt de nieuwe versie van de Fruit Tree box op Hannibal, het nieuwe label van Joe Boyd. In de box zitten de drie oorspronkelijke platen - deze keer opnieuw in hun oorspronkelijke hoezen, het Fruit Tree boekje, plus Time Of No Reply.

Dat jaar bestaat de platenmaatschappij Island Records 25 jaar - een mooie gelegenheid om een flink stuk van de catalogus uit te brengen op cd. Op uitdrukkelijk verzoek van de grote baas, Chris Blackwell, krijgen de platen van Nick Drake en Sandy Denny ook de eer de overgang te maken naar het digitale tijdperk. Omdat er echter per maand maar zo'n twintig platen van die mensen worden verkocht, kan er niet veel geld aan worden besteedt. Daarom worden de EQd master tapes gewoon overgezet op cd.

Time of No Reply volgt in maart 1987 als afzonderlijk cd. Het gebrek aan budget is duidelijk af te lezen aan het hoesje: er is zelfs sprake van kant 1 en kant 2.

Way To Blue

In de jaren negentig wordt Island Records opgekocht door PolyGram. Gelukkig behoudt Chris Blackwell het veto over welke titels er van zijn vroeger catalogus mogen worden geschrapt. Terwijl het werk van artiesten als Tim Buckley of Fred Neil nergens meer te verkrijgen is, blijven de platen van Nick Drake daardoor steeds beschikbaar voor de potentiële kopers.

Joe Boyd had altijd al een afkeer gehad van de compilatie Heaven In A Wild Flower. Hij stelt voor een nieuwe compilatie te maken, speciaal voor cd. Dat wordt Way To Blue, uitgebracht in oktober 1994. Daarop staan zestien songs, veelal geselecteerd uit de drie officiële platen, maar met ook enkele tracks uit Time Of No Reply.

Remasters

Omdat alle songs op Way Too Blue zoveel beter klinken dan de versies op de oude cd's wordt besloten de drie LP's ook opnieuw te remasteren. Dat project is het stokpaardje van Martin "Cally" Calliman.
Cally, de vroegere manager van Julian Cope, was kort daarvoor bij Island begonnen als Creative Director. Hij is een grote fan van Nick Drake en wordt door Nick's zus Gabrielle beschouwd als de drijvende kracht achter alle volgende releases van zijn werk.

Hij heeft altijd al gevonden dat de oorspronkelijke cd's geen recht deden aan het geluid dat er eigenlijk op band stond. Daarom keert hij met John Wood terug naar de oorspronkelijke achtsporen banden en maakt 24-bits remaster van de drie oorspronkelijke LP's.
Deze verschijnen in 2000. Net op tijd, want in Amerika heeft Volkswagen 'Pink Moon' gebruikt in een reclamespotje. Hierdoor ontdekt een hele nieuwe generatie de vergeten singer-songwriter. Er worden dat jaar meer platen van Nick Drake verkocht dan in de twintig voorgaande jaren samen. Hij belandt zelf in de top 5 van de best verkochte artiesten op amazon.com.

Made To Love Magic

In mei 2004 verschijnt Made To Love Magic - in wezen een verbeterde versie van Time Of No Reply. Cally heeft er, samen met Gabrielle Drake, John Wood en Joe Boyd lang aan gewerkt. Het oorspronkelijke omzet was om een geremasterde versie van die outtakesplaat te maken uit te brengen. Maar dan in een betere hoes, zonder de twee pre-Island tracks en met een paar nieuwe studio outtakes toegevoegd.

John Wood was blij dat hij de laatste vier songs eindelijk recht kon doen door ze fatsoenlijk te mixen. Tot zijn verbazing stond er achter aan de band nog een vijfde song: 'Tow The Line'. Uit terug gevonden nota's van Drake bleek nu ook dat deze vijf songs samen kant 1 van een vierde LP zouden vormen.

Daarnaast wordt '(I Was Made to Love) Magic' en 'Time Of No Reply' voorzien van de originele, door Nick goedgekeurde arrangementen van Robert Kirby.
Kirby kwam ook aandragen met enkele gitaar en zang demo's die Nick hem in 1968 had bezorgd om zijn arrangementen te schrijven.

Al bij al, een mooie aanvulling op de bestaande catalogus, maar uiteindelijk niets wereldschokkend nieuw.

A Treasury

Voor de audiofielen verschijnt later dat jaar, in oktober 2004, voor het eerst een SACD (Super Audio Surround Sound) van Nick Drake. Daarvoor wordt een nieuwe compilatie van 15 tracks samengesteld uit de drie platen, plus Made To Love Magic. Als extraatje zit er aan het eind nog een bonus: een fragmentje van dertig seconden van 'Plaisir D'Amour'. Onze Amerikaanse vrienden wordt dat plezier echter ontzegd, want daar ontbreek het aardigheidje.

Family Tree

In juli 2007 volgt een tweede nieuwe outtakes compilatie: Family Tree. Het team van Made To Love Magic heeft er zes jaar aan gewerkt.

Zij hadden de beschikking over een dozijn banden. Niet alleen de fameuze 'Work In Process' banden, maar ook een nog oudere bandopname van Nick opgenomen in Aix-en-Provence. Door de aard van het materiaal zijn er een groot aantal covers.

Verder zijn er ook opnamen van enkele nummers van Nick's moeder, Molly en enkele stukjes klassieke muziek, gespeeld door de familieleden (met Nick op klarinet) en zelf wat gesproken woord fragmentjes.
Vele van deze nummers zijn zelfs voor de meest hardnekkige fans nieuw.

Alle banden werden afgespeeld op Nick's oorspronkelijke Beocord bandopnemer en dan digitaal overgezet. Hoewel enkel de meest kwaliteitsvolle opnamen werden geselecteerd, blijven er toch grote kwaliteitsverschillen hoorbaar.
"We hebben ons best gedaan met het materiaal dat we hadden," licht John Wood toe: "Ik had 170 items - sommige songs doken op verschillende banden op. We kregen een kopie van een kopie van een kopie. De enige manier waarop we iets konden doen was met Pro Tools. We zetten het dus allemaal over op Pro Tools, en synchroniseerden dat dan allemaal om te kijken wat de beste versie was. Soms plakten we een stukje van de ene track aan een andere toe.
Het had geen zin om alle tracks eenzelfde sound mee te geven, omdat ze van zo een verschillende bronnen afkomstig waren."

John Wood heeft zo zijn bedenkingen over het concept. "Maar," zo legt hij uit: "al snel nadat Nick's vader die compilatie cassettes begon uit te delen, begonnen mensen er bootlegs van te maken en er geld mee te verdienen. Uiteindelijk is het de bedoeling van deze plaat om de mensen die op zoek zijn naar die spullen die als bootleg verkrijgbaar zijn, het materiaal aan te bieden in een fatsoenlijke geluidskwaliteit."

Gek genoeg werd Family Tree de eerste plaat van Nick Drake die in Billboard wordt genoteerd. Een teken van de toegenomen populariteit van de zanger.

Fruit Tree - versie 3

In november vorig jaar verscheen bij Island Records de derde versie van de Fruit Tree box set. Er is dan ook veel aandacht aan besteedt. De drie 24 bits geremasterde cd's zitten elk in een perfecte miniatuur replica van de oorspronkelijke hoes. Het vierde schijfje is een dvd, getiteld: A Skin Too Few. De titel is een verwijzing naar een uitspraak van Gabrielle: "Zijn huid was niet dik genoeg om het te halen in dit leven."

De 48 minuten lange film dateert uit 2000 en is een werkstuk van Jeroen Berkvens. In zijn documentaire gaat de Nederlandse filmmaker op zoek naar sporen die de dodelijk verlegen jongeman heeft nagelaten. Het blijken er bitter weinig te zijn. Slechts één niets zeggend interviewtje, wat brieven, een paar foto's...

De film is opgedeeld volgens de verschillende fasen van leven van de romantische antiheld: van Birma, over Tanworth-in-Arden, naar Londen, met tussenstops in Oxford, Marokko en Frankrijk. Er zijn vele mooie momenten: Gabrielle leest een gedicht van haar moeder voor, er zijn oude familiefilmpjes, en landschapsbeelden…. Fascinerend is een scène waarbij John Wood en Robert Kirby in de Abbey Road studio 'At The Chime Of The City Clock' laag voor laag ontrafelen en analyseren.
Daarnaast zijn er vele stemmen van mensen rondom hem: collega-muzikanten, zijn ouders en zus, schoolvrienden… Maar net als in de diverse biografieën: tot de kern komen we nooit. Nick Drake blijft een schim.

Naast die vier schijfjes zit er in de doos ook een vrij dik boekje. Daarin geven John Wood, Joe Boyd en Robert Kirby verhelderende toelichtingen over het de opnamen van de verschillende albums en elke song afzonderlijk. De journaliste en muzikante Robin Frederick gaat in op de songs zelf.
Zij is de mysterieuze componiste van 'Been Smokin Too Long' en heeft een tijdje met Nick opgetrokken tijdens zijn maandenlange verblijf in Aix-en-Provence.

Alle teksten zijn ook opgenomen in het boekje, plus de oorspronkelijke biografie door Arthur Lubow uit de eerste uitgave van de box set. Martin "Cally" Calliman lijdt het geheel in met een essay over de veranderingen die in die periode plaats vonden in de studio's en opnametechnieken.

Mogelijk heeft John Wood zijn veto uitgebracht tegen het insluiten van een van de twee cd's met outtakes. Maar die blijven afzonderlijk verkrijgbaar, zodat dit de definitieve versie is om al het moois van Nick Drake in huis te halen.

Zoals Bart Steenhaut schreef in de Morgen: "Drie cd's, 31 nummers en amper twee uur muziek. Genoeg om van Nick Drake een van de invloedrijkste figuren uit zijn tijd te maken."

The Ballad Of Ira Hayes

2008-09-15T02:38:00.000-07:00

The Ballad Of Ira Hayes

De naam Ira Hayes zegt u hoogstwaarschijnlijks niets. En ook de naam van de man die een song over hem schreef doet geen belletje rinkelen: Peter la Farge.
Toch vonden mensen als Pete Seeger, Johnny Cash, Bob Dylan en Townes Van Zandt het nummer interessant genoeg om de song op te nemen.

Wie waren die mannen?

Het tragische verhaal van Ira Hayes

Ira Hayes was een indiaan, eentje uit de tijd dat die mensen nog niet werden omschreven als Native Americans. Hij werd geboren in het reservaat van de Pima Indianen in Sacaton, Arizona. Het leven was er hard, vooral nadat de regering de water bevoorrading had afgesloten zodat het irrigatiesysteem was uitgeschakeld.

Voor jonge mannen als hij bood het leger een kans: weg uit het reservaat, regelmatig eten en zelfs nog wat geld om de familie bij te staan. Als marinier deed hij zijn best om een waardige krijger te zijn. Op 23 februari 1945 had hij een afspraak met de geschiedenis. Na een slag op een eiland in de Stille Oceaan probeerden enkel van zijn makker een Amerikaanse vlag op te richten. Net op het moment dat Ira zijn handen uitstak om hen te helpen drukte de fotograaf af.

De foto van Joe Rosenthal haalde de kranten. De propagandamachine zag wel wat in "Flag Raising At Iwo Jima". Het Amerikaanse volk had immers helden nodig. De mannen op de foto werden opgespoord en kregen een uitnodiging om door president Truman te worden gehuldigd.

Ira Hayes was geschokt. Hij beschouwde zichzelf niet als een held. Van zijn compagnie van 250 man waren er slechts 27 ongedeerd terug gekeerd. Drie van de zes op de foto hadden het niet overleefd. De echte helden waren zijn "good buddies" die het niet hadden gehaald.

Hij voelde zich erg ongemakkelijk bij alle lofbetuigingen en erebanketten. Hij vluchtte in de drank. Zelfs in het reservaat was hij niet meer veilig voor bezoekers op zoek naar "de indiaan die de vlag hees". Het stond allemaal in schril contrast met de barre leefomstandigheden, waar geen verbetering in kwam. Irrigatie zorgde voor mooie groen weilanden die stopten aan de grenzen van het reservaat.

In 1954 was hij eregast bij de onthulling van het Jima Memorial in Washington, D. C. Het momument is een replica in brons van de beroemde foto.
Amper tien weken later, op 24 januari 1955 werd zijn lichaam gevonden in een ondiepe greppel in het reservaat. Hij was overleden als gevolg van onderkoeling na dagen van doorzakken.
Ira Hayes werd 32.

In 1961 komt zijn verhaal in de bioscoop als The Outsider, met Tony Curtis in de hoofdrol.

The Ballad Of Ira Hayes

In de song over deze held tegen wil en dank, geeft Peter La Farge een droge versie van de feiten. Niets wordt verbloemd of geromantiseerd. Ver weg van alle heroiek.

Gather round me, people, there's a story I would tell,
About a brave young Indian you should remember well;
From the land of the Pima Indians, a proud and noble band,
Who farmed the Phoenix Valley in Arizona land.

Down their ditches for a thousand years the waters grew Ira's people's crops,
Till the white man stole their water rights and their sparklin' water stopped.
Now Ira's folks grew hungry, and their farms grew crops of weeds.
When war came, Ira volunteered and forgot the white man's greed.

Call him drunken Ira Hayes --
He won't answer anymore,
Not the whiskey-drinkin' Indian,
Not the Marine who went to war.

Well, they battled up Iwo Jima hill -- two hundred and fifty men,
But only twenty-seven lived -- to walk back down again;
When the fight was over -- and Old Glory raised
Among the men who held it high was the Indian -- Ira Hayes.

Ira Hayes returned a hero -- celebrated through the land,
He was wined and speeched and honored -- everybody shook his hand;
But he was just a Pima Indian -- no water, no home, no chance;
At home nobody cared what Ira done -- and when do the Indians dance?

Then Ira started drinkin' hard -- jail was often his home;
They let him raise the flag and lower it -- as you would throw a dog a bone;
He died drunk early one morning -- alone in the land he'd fought to save;
Two inches of water in a lonely ditch -- was the grave for Ira Hayes.

Yea, call him drunken Ira Hayes,
But his land is just as dry,
And the ghost is lying thirsty
In the ditch where Ira died.

Het tragische verhaal van Peter La Farge

Net als Ira Hayes was Peter Lafarge een Indiaan. Hij was een van de laatste afstammelingen van de haast uitgeroeide Narragansett stam. Kort na zijn geboorte in een reservaat ward hij, samen met zijn zus geadopteerd door de schrijver Oliver La Farge. Die had kort daaravoor de allereerste Pulitzer Prijs gewonnen. Die kreeg hij voor zijn roman Laughing Boy, waarin een positief beeld wordt geschetst van de Navajo Indianen.

Tenminste dat is de romantische versie. In werkelijkheid werd hij geboren op een ranch in Fountain, CO. Oliver La Farge was in werkelijkheid zijn echte vader en hij werd dan ook, in 1931 geboren als Oliver Albee La Farge. Na de scheiding van zijn ouders in 1935, bleven hij en zijn zus Povy op de ranch wonen bij hun moeder, Wanden Matthews. Zijn vader's liefde voor de Indiaanse cultuur bleef hem echter bij.

Op zijn veertiende begon Peter met het rijden van rodeo's. Hij veranderde zijn naam daarvoor in het minder opvallende Peter. Rondtrekkende kwam hij in contact met mensen als Josh White and Big Bill Broonzy. Cisco Houston ontfermde zich over hem en leerde hem songs schrijven.

Na zijn dienstplicht in Korea keerde hij terug naar de rodeo's. Een ongeval in 1956 kostte hem bijna een been. Na een lange revalidatie ging hij studeren voor acteur in Chicago. Het toneelstuk Darkness of the Moon bracht hem begin jaren zestig naar New York. De sfeer in Greenwich Village sprak hem erg aan en hij besloot er zijn kans te wagen als folk muzikant. Zijn Indiaanse uiterlijk en zijn krachtig verwoorde boodschap vielen er op, zelfs tussen mensen als de jonge Bob Dylan, Ramblin' Jack Elliot, Dave Van Ronk en Pete Seeger.

"Ira Hayes" And Other Ballads, zijn debuut voor Columbia in 1962, was geproducet door John Hammond. De mix van eigen nummers en covers van 'John Henry' en 'St. James Infirmary' verkocht echter voor geen meter. Zijn momontome stem en onvaste zang spreken dan ook niet onmiddellijk aan.

Gelukkig zag Moses Asch, de man achter Folkways Records, in dat La Farge meer had te bieden. Dat leidde tot vijf platen rond Native American thema's. Hij kreeg al snel navolging door Buffy St. Marie, die beter aansloeg met protessonsg als 'Universal Soldier'.

Maar ook Johnny Cash erkende zijn talent. Hij ging hem opzoeken in New York en nodigde hem uit om in Nashville samen te werken aan een album. In juni 1964 naam Cash er een conceptplaat op rond de problemen van de Indianen: Bitter Tears:The Ballads Of The American Indians. De helft van de songs op de plaat waren geschreven door Peter La Farge.
'The Ballad of Ira Hayes' werd als single uitgebracht. Hoewel vele radiozenders de song weigerde te draaien omdat ze hem "te riskant" vonden, bereikte het plaatje de top 3 op de country lijst. Cash gaf de stations een veeg uit de pan door een pagina grote advertentie te plaatsen in Billboard waarin hij vroeg: “Where are your guts?” Er verder: "'Ballad of Ira Hayes' is strong medicine. So is Rochester & Harlem & Birmingham and Vietnam."
Ondanks doodsbedreigingen schrok The Man in Black er niet voor teug om de song verder onder de aandacht te brengen tijdens een optreden op het beroemde Newport Folk Festival van 1964.

Johnny Cash - the Ballad of Ira Hayes

Onvermijdelijk was een nieuwe versie van 'The Ballad of Ira Hayes' de opener voor La Farge's laatste Folkways album: On The Warpath. Maar dat was dan ook de limiet van hoe ver hij wilde gaan. Want hij weigerde om "met de tijd mee te gaan". Ondanks aansporingen van collega folk muzikanten stond hij er op koppig vast te houden aan zijn puur akoestische stijl van een man met zijn gitaar. Het succes bleef dan ook uit, zeker tijdens de hoogtijdagen van de folk-rock. Even overwoog hij dan ook om zijn carrière als folk zanger er aan te geven.

Door de oprichting van FAIR (Federation for American Indian Rights), had hij de aandacht van de FBI op zich gevestigd. Die haalden tijdens een middernachtelijke raid zijn appartement helemaal overhoop. En hij werd gehandboeid afgevoerd. Ze konden hem echter niets ten laste leggen.

In de herfst van 1965 bood MGM Records hem een contract aan als country artiest. Hij was dat jaar ook getrouwd met een Deense zangeres, Inger Nielsen en samen kregen ze een dochtertje. En net dan sloeg het noodlot toe: op 27 oktober werd hij dood aangetroffen in zijn appartement: geveld door een hartaanval. Peter La Farge werd net geen 34.

Bob Dylan

Bob Dylan kende Peter La Farge natuurlijk van zijn begindagen in Greenwich Village. Anthony Scaduo vertelt in zijn biografie uit 1973, dat Peter zich had ontfermd over de jongeman. "[Dylan] hing veel rond met mannen die openlijk pot rookten," herrinert Camilla Adams Horne zich. "Ik was bezorgd. Ik dacht dat ze elk moment opgepakt konden worden. Ik bleef hem maar er over aanspreken maar hij zei dan dat hij er mee gestopt was."
Een andere bezorgde moederfiguur, Sid Gleason, ging een stapje verder. "Ik vroeg Peter LaFarge om een oogje in het zeil te houden. En dat deed hij ook… Pete ging dan naar een feestje waar Bob ook was en hij ging dan langs hem staan. Hij zei niks en stond daar maar, met zijn armen over elkaar.
Op een dag belde Bobby me: 'Ma, haal die Indiaan van mijn nek. Ik beloof dat ik niets meer zal doen.'
Pete dook overal op waar hij ook was. Bob wist dat ik hem in de gaten hield."

Tijdens de sessies voor New Morning neemt hij, op 1 juni 1970, een cover op van 'The Ballad Of Ira Hayes'. Voor de begeleiding zorgen de gitaristen David Bromberg en Ron Cornelius, plus Al Kooper op orgel, Charlie E Daniels op bas en Russ Kunkel op drums. Net als veel opnamen van Dylan uit die periode wordt het geheel later opgeleukt met een dameskoortje.

De track verschijnt drie jaar later op Dylan, een plaat met restjes van de Selfportait en New Morning sessies.

Dylan zelf meent dat hij de song niet helemaal recht heeft gedaan en op 29 april 1981 neemt hij een kale pianoversie op tijdens de Shot Of Love sessies. Hij wordt daarop enkel bijgestaan door Clydie King.

En nog eens zes jaar later, in mei 1987, repeteert hij het nummer met The Grateful Dead voor een gezamelijke tournee. De song wordt echter nooit live gebracht.

Townes Van Zandt

Townes Van Zandt deed dat wel, zoals te horen is op A Gentle Evening With Townes Van Zandt, een postuum uitgebracht verslag van zijn debuut in Carnegie Hall.

Tijdens dat concert op 26 november 1969, bracht hij uitsluitend eigen nummers. De enige cover was de laatste song: een half gesproken versie van 'The Ballad of Ira Hayes'.

Ook op Roadsongs, een verzameling van covers uitgebracht in 1994, staat een mooie versie, met een mooier koortje dat dat van Dylan.

Townes Van Zandt

Van Zandt is ook te horen op Lasso From El Paso, van de Kinky Friedman, uit 1976. Of Asshole From El Paso zoals de satirische Texaanse jood zijn plaat oorspronkelijk wou dopen. De prachtige versie van 'The Ballad of Ira Hayes' is daarop een van de wienige serieuze songs. Het is het onbetwiste hoogtepunt en misschien wel de mooiste versie van de song.

Tijd voor een pauze?

2008-09-12T02:02:00.001-07:00

De site real roots café (http://www.realrootscafe.com/) stelt maandelijks een eigen lijstje met opmerkelijke cd's samen. Bovenaan de “Amazing Ten” voor september prijkt Take My Blanket And Go van ene Joe Purdy. Nooit van gehoord. Al snel kwam ik te weten dat de man nochtans al zo'n tiental platen op zijn palmares heeft staan. En bovendien nog in een genre dat mij toch echt wel ligt: alt.country.

Nu komen er natuurlijk elke maand enorme stapels cd's uit. In tijdschriften als Mojo en Uncut kun je elke maand besprekingen lezen van zo'n 200 nieuwe schijfjes. En dat is dan nog maar het tipje van de ijsberg. Want de nieuwste van pakweg Bart Peeters of Kate Ryan zul je daarin niet tegen komen.
Het is dus gewoonweg onmogelijk om nog "alles bij te houden".

Soms verzucht ik wel eens dat het fijn zou zijn als er een jaar of twee niets meer bij zou komen. Dan had ik eindelijk eens wat tijd om dingen die door de mazen van het net zijn geglipt in te halen.

Het lijkt onmogelijk, maar in Amerika is dat ooit echt gebeurd. Op 1 augustus 1942 begon de American Federation of Musicians - de vakbond zeg maar - een staking. Ze protsteerden hiermee tegen de te lage royalties die de grote muziekmaatschappijen hen oplegden. Vanaf middernacht mocht geen enkele muzikant nog meewerken aan de opname van één noot muziek.

In eerste instantie brachten de maatschappijen uit wat ze nog in voorraad hadden. Alle grote namen uit de big band wereld hadden nog snel wat extra opnamen gemaakt in de aanloop naar de staking. Maar na enkele maanden was ook die reserve uitgeput.
Het begrip "back catalogue" bestond toen nog niet, dus na ene tijdje was er niets nieuws meer. Dan werd er uitgekeken naar andere mogelijkheden. Iets waarbij geen muzikanten nodig waren. Alleen maar zang dus: a capella. De vocal groups begonnen aan hun opmars. De zangers die voordien slechts een ondergeschikte rol speelden bij de big bands, kregen daardoor de kans om de voorgrond te komen. Het betekende de doorbraak voor mannen als Bing Crosby, Frank Sinatra en Perry Como.

Na iets meer dan een jaar gingen de kleine maatschappijen overstag. Decca als eerste in september 1943. Capitol Records volgde een maand later. Maar de grote spelers Victor en Columbia hielden het een jaar langer vol, tot 11 november 1944.

Maar tegen dan was het muzieklandschap grondig veranderd. De Big Bands die voor de oorlog de populaire muziek gedomineerd hadden waren afgeschreven. Alle aandacht ging voortaan naar de zanger.

Zou het niet fijn zijn wanneer er nog eens zo een pauze zou worden ingelast?
Anderzijds: moet ik echt alles kennen?
En wat missen we dan allemaal?

Ik zal toch maar eens op zoek gaan naar die plaat van Joe Purdy.

Bob Dylan - Hard To Handle

2008-09-10T11:37:00.000-07:00

True Confessions

In februari 1986 begon Bob Dylan aan een wereldtournee met Tom Petty and the Heartbreakers. Het was van 1978 geleden dat hij zoiets nog eens gedaan had. Hij had trouwens de voorafgaande jaren nauwelijks nog op een podium gestaan.

En het was van de jaren zestig geleden dat hij nog eens samen had gewerkt met een bestaande groep: The Band.

Maar hoe kwam hij terecht bij deze veel jongere mannen, die hun carrière waren begonnen tijdens de punkperiode?
De aanzet voor deze samenwerking vond zijn oorsprong bij het desastreuse optreden van Bob Dylan tijdens Live Aid.

Live Aid

Op 13 juli 1985 vond de grootste popmanifestatie van de vorige eeuw plaats. Op initiatief van grote muil Bob Geldof vonden die dag twee concerten gelijktijdig plaats: eentje in het Wembley stadion in Londen en een tweede in het John F. Kennedy-stadion in Philadelphia. Anderhalf miljard televisiekijkers in 160 landen konden genieten van optredens van zowat iedereen die iets betekende in de jaren tachtig (behalve merkwaardig genoeg Michael Jackosn, Prince en Bruce Springsteen). Led Zeppelin en The Who kwamen eenmalig terug samen. David Bowie deed gelegenheidsduetten met Mick Jagger en Tina Turner, Elvis Costello coverde The Beatles, Madonna deed een gastoptreden bij The Thompson Twins, Bono stelde zich aan en Queen stal de show. Het zestien uur durende spektakel leverde 70 miljoen dollar op voor de slachtoffers van de hongersnood in Afrika.
Jammer genoeg ging op beide plaatsen de finale de mist in. In Wembley deed Paul McCartney's microfoon het niet en Dylan ging af in Philadelphia.

De promotor voor de festiviteiten in Amerika was Bill Graham. Hij had Dylan aangeboden om op te treden samen met Tom Petty and the Heartbreakers. Vermits hij al met een aantal van hen had samengewerkt voor Empire Burlesque, leek het een goede keuze.
Bob had echter zijn twijfels. Hij belde naar Ronnie Wood om raad. Woody vertelde hem gewoon te doen waar hij zin in had. Als Bob dat wou kon hij zelfs meekomen. Tot zijn verbazing ging de zanger op zijn aanbod in. Ronnie bracht zijn collega Keith Richards mee naar de repetities.

Maar het wachten duurde te lang en drank was er in overvloed. Wanneer ze eindelijk het podium konden bestijgen waren ze alledrie behoorlijk aangeschoten. Bovendien werd achter een gordijn vlak achter hen de laatste voorbereidingen getroffen voor het slotlied: 'We Are The World'.
De monitoren waren daarom uitgeschakeld en ze hoorden zichzelf niet spelen.
Dylan zou Dylan niet zijn indien hij zich zou houden aan een afgesproken setlist. De inspiratie van het moment dicteerde hem te openen met 'Blowin’ In The Wind'.
Maar daarna brachten de drie een rammelende versie van 'The Ballad Of Hollis Brown'. De song vertelt het verhaal over een arme boer uit South Dakota die van miserie zijn vrouw en kinderen vermoord en tenslotte de hand aan zichzelf slaat. Niet bepaald een hoopgevende boodschap voor zo een gelegenheid.
Dat inspireerde hem bovendien om op te roepen ook wat over te houden voor de mensen in eigen land die leden onder de economische gebeurtenissen - de boeren bijvoorbeeld, die moeite hadden om hun leningen af te betalen.
De drie sloten hun korte set af met 'When The Ship Comes In'. Alleen Dylan zelf kan begrijpen wat de relevantie is van zijn boodschap: "wacht maar tot ik beroemd zal zijn!"
Ron Wood vatte het goed samen: "We gingen af als een stelletje idioten."

Bob Geldof was woedend over Dylan's oproep. Hij bestempelt de oproep als "laag bij de gronds, onvergefelijk en nationalistisch."

Farm Aid

Maar Willie Nelson nam de uitdaging aan en organiseerde Farm Aid om de noodlijdende Amerikaanse boeren te helpen. Dylan kon niet anders dan er ook op te treden. Deze keer besloot hij echter Graham's advies te volgen en zich te laten bijstaan door Tom Petty en zijn bende. Hij zorgde zelf wel voor wat zwarte zangeressen.

Ze repeteerden een hele week. Daarbij speelden ze van alles: van Hank Williams, Spector, Motown, blues, Tin Pan Alley…. Benmont Tench vertelt: “Hij kent zeker een miljoen nummers, oude delta blues en zo. Wel, ze klinken alsof ze delta blues songs zijn. Soms ben ik niet zeker of het blues nummers zijn of een nieuw arrangement van ‘It’s Alright Ma’.”

Het concert zelf vond plaats op 22 september 1985 in het Memorial Stadium, in Champaign, Illinois.
Dylan bracht er zes nummers met de Heartbreakers, waarvan drie als een duet met Willie Nelson. Drie van de songs waren stevige versies van nummers uit zijn recente LP: 'Clean Cut Kid', ''ll Remember You' en 'Trust Yourself'. De uitzending van de show werd druk bekeken en de reacties van het publiek waren zeer positief.

Dylan was zelf ook onder de indruk van de brede muziekkennis en improvisatietalent van de muzikanten. Omdat de samenwerking zo goed was verlopen werd overeengekomen om samen op tournee te gaan.

True Confessions Far East Tour

Voor zijn terugkeer naar de podia koos Dylan voor de look van een vernieuwde legende, een beetje punkachtig in een mouwloos T-shirt en leren vest, kralen en een oorbel.

De True Confessions Far East Tour with Tom Petty & The Heartbreakers (je hebt een XL T-shirt nodig om zo een naam op te krijgen) ging van start op 5 februari 1986. Begonnen werd met twee concerten in Nieuw Zeeland, dan een reeks in Australië en tenslotte vier optredens in Japan. Alles samen 19 shows op 33 dagen.

Met Tom Petty & The Heartbreakers bracht Dylan vele nieuwe nummers van Empire Burlesque plus nummers uit zijn hele carrière èn ook nog eens heel wat rock 'n' roll covers. Het plan leek te zijn om “de repetities op het podium verder te zetten,” zoals Tom Petty verklapte.
Er werd dan ook begonnen en afgesloten met bluesjams. Er werd ook regelmatig van de setlist afgeweken om niet gerepeteerde nummers te brengen.
Jammer genoeg was het resultaat aanvankelijk alleen maar slordig.

Pas na een aantal shows viel alles stilaan in de plooi.

"Hij laat veel plaats voor inbreng in zijn songs," meent Mike Campbell. "Dat maakt het spontaan. Ze klinken nooit twee keer hetzelfde. Tijdens een show in Australië zouden we 'When the Night Comes Falling From The Sky' spelen, maar hij had daar geen zin in. Hij keek mij aan en riep: 'Je kent de akkoorden voor 'All Along the Watchtower' toch?' We hadden het nooit gerepeteerd. Ik riep: het zijn er maar drie, niet? En hij: 'Ja, kom aan!'
Je weet nooit wat er gaat gebeuren Er kunnen opeens nieuwe songs komen of we doen gewone nummers in een andere toonaard. Het doet mij denken aan een schoolband. Een beetje beter afgewerkt misschien, maar het heeft die losse sfeer, die frisheid en chaos."

Stan Lynch bevestigt: "Ik heb optredens meegemaakt waar iedereen op het einde ergens anders uitkwam. Maar het lijkt wel alsof - op de een of andere perverse manier - hij precies uit die chaos zijn energie haalt."

Op 9 en 10 februari trekt het hele gezelschap in Sydney de studio in om er een nummer op te nemen voor de soundtrack van een film. Petty treedt op als producer en Stevie Nicks van Fleetwood Mac komt meedoen als backingzangeres.
Het werkstuk heet oorspronkelijk 'It's Hell Time, Man!', maar omdat het wordt gebruikt voor de film Band Of The Hand wordt de titel veranderd.

'Band Of The Hand' verschijnt in april April 1986 op single. Het is, met enige voorsprong, zijn beste werk van het hele jaar.
De b-kant is niet van Dylan.

De laatste twee shows in Sydney, op 24 en 25 februari worden opgenomen en gedeeltelijk uitgezonden in de reeks Superstar Concert Series van de Amerikaanse zender Westwood One. De shows worden ook gefilmd en tien nummers zijn te zien in de koopvideo Hard To Handle.
Het hele concert van de eerste avond is ook op bootleg verschenen, als True Confessions For Carol.

Knockin' On Heaven's Door

Just Like A Woman

Witte broodsweken?

Half maart keert Bob Dylan terug naar Los Angeles.

Het verblijf aan de andere kant van de wereld heeft hem de tijd gegeven om wat na te denken over wat hij moet doen. Enkele dagen voor het vertrek, op 31 januari 1986 is Carolyn Dennis, een van zijn zwarte backingzangeressen bevallen van een dochter: Desiree Gabrielle Dennis-Dylan.
Bob is de vader en hij heeft ook het geboortecertificaat getekend. Moeder en vader hebben samen besloten het kind uit de pers te houden om haar een normale jeugd te kunnen geven.
Desiree Gabrielle heeft twee achternamen gekregen, zodat zij op latere leeftijd zelf kan beslissen welke naam zij wil gebruiken. Zij zal later voor Desiree Gabrielle Dylan kiezen en zal geregeld met haar vader samenwerken.

Maar Carolyn is slechts een van zijn vele vaste vriendinnen. Zo is er Carole Childs met wie hij al een tiental jaar een knipperlicht relatie heeft. En onlangs heeft hij kennis gemaakt met Susan Ross.
Ross is de road manager van Jackson Browne, Fleetwood Mac en ELO. Tijdens een feest vertelde ze hem dat ze een film wou schrijven. Hij vroeg haar telefoonnummer om “dat interessante idee eens te bespreken”.
Korte tijd later begonnen ze een verhouding.

Nochtans had hij amper een maand eerder tegen Charles Kaiser van de Boston Review bijna iets onthuld over zijn huwelijkse staat. Wanneer die hem vroeg of hij ooit hertrouwd was, antwoordde Dylan: "Ja, bij wijze van spreken.” En dan, een paar minuten later, “Ja, in feite wel.”
Wanneer Kaiser doorvroeg of hij dan nog steeds getrouwd was met zijn tweede vrouw antwoordde hij ontwijkend: “ik ben niet zeker.”
Pas in 2001 zal Howard Sounes in zijn uitstekende biografie Down the Highway onthullen dat Dylan op dat moment niet getrouwd was, maar dat zijn vriendin Carol Dennis wel al zeven maanden zwanger.

Uiteindelijk besluit hij toch maar te trouwen met de moeder van zijn kind. Het huwelijk wordt op 4 juni 1986 ingezegend, in Los Angeles.

Maar erg gelukkig maakt hem dat niet. Twee dagen later, staat hij ladderzat op het podium van The Forum in Los Angeles, tijdens een Amnesty International benefiet. Zelfs na de show blijft hij doordrinken.

US Summer Tour

Het Amerikaanse luik van de tournee met Tom Petty gaat drie dagen later van start, op 9 juni. De nieuwe mevrouw Dylan staat iedere avond mee op het podium - zonder dat iemand overigens op de hoogte is van haar nieuwe status.

De man zelf kan het blijkbaar allemaal niet schelen. Alleen de dagelijkse covers – drie per show – schijnt hij interessant te vinden. Voor de rest laat hij The Heartbreakers de show stelen.

Die covers variëren sterk. Zo is er 'Across the Borderline', een nummer van Ry Cooder, John Hiatt en Jim Dickinson voor de soundtrack van de film 'The Border'. Daarnaast zijn er ook jaren vijftig songs als
'We Three (My Echo, My Shadow And Me)' van The Ink Spots en 'Lonesome Town' van Ricky Nelson.

In oktober had Dylan al in een interview met Mikal Gilmore verteld dat hij er over dacht een LP vol covers op te nemen. “Sinatra, Peggy Lee… Ik hou van die mensen, maar ik zal je vertellen naar wie ik veel luister de laatste tijd – ik denk er zelfs over één van zijn vroege nummers op te nemen – Bing Crosby. Niemand kan beter zingen dan hij.”

Diezelfde Gilmore was ook getuige bij de repetities in de Zoetrope Studios. Vol weemoed denkt hij terug aan de "inventieve versies van wonderlijke songs die voorbij komen en nooit meer terugkeren." Maar Dylan had hem gewaarschuwd: "Ik weet niet of mensen dit soort dingen van mij willen horen."

"Op een avond, tijdens de repetities deed hij 'I Dreamed I Saw St. Augustine' en dan, met zijn backing zangeressen, 'White Christmas'. Het was fantastisch en iedereen wist het. I sprak er over met Benmont Tench en hij kon er niet genoeg van krijgen. Dat Dylan een song zou brengen waar niet ooit van had gehoord of waarvan niemand verwachtte dat hij hem zou zingen, en daar dan een fantastische versie van brengen.
Maar niemand kon hem overtuigen om dat ook live te doen... "

Zelf de nieuwe plaat, Knocked Out Loaded krijgt haast geen aandacht. Enkel tijdens de eerste en de laatste show brengt hij er één nummer uit.

De tournee eindigt op 6 augustus, na 41 concerten.

Het Europeese Luik van de tournee zou pas in de zomer van 1987 plaatsvinden. En Peerke zat ook toen weer in het publiek.
Maar dat is voor een andere keer.

Across The Borderline

Bob Dylan - Biograph

2008-09-09T00:40:00.001-07:00

In januari 1985 was het precies 25 jaar geleden dat Bob Dylan helemaal naar New York lifte om er een professionele carrière als folkzanger te beginnen. Zijn platenfirma, Columbia Records grijpt de gelegenheid aan om hun sterartiest in de belangstelling te brengen.

Zonder veel publiciteit vooraf verschijnt op 28 oktober 1985 een box set: Biograph.
Zoals de titel al aangeeft bieden de vijf LP's een overzicht van Dylan's carrière. De oudste van de 53 songs dateert uit november 1961, de jongste uit augustus 1981. Alle hoogtepunten en hits zijn er natuurlijk bij: 'All Along the Watchtower, ' Blowin' in the Wind', 'Like A Rolling Stone'…

Maar wat het geheel interessant maakt zijn de vele onuitgegeven songs, b-kantjes, live versies en demo's.
Zo zijn er prachtige live-versies zoals 'Visions of Johanna' uit de legendarische tournee van 1966 en 'isis' van de Rolling Thunder revue van tien jaar later.

Andere hoogtepunten zijn de outtakes uit de Blood On The Tracks sessies en originele versie van songs die door zijn gecoverd: 'I'll Keep It With Mine' (Nico), 'Percy's Song' (Fairport Connvention), 'Quinn The Eskimo' (Manfred mann) ….
Het bleek dat sommige van die outtakes op zijn minst konden tippen aan wat wel officieel was uitgebracht. Waarom werd 'Abandoned Love' weggelaten van Desire en 'Caribbean Wind' van Shot Of Love?.

De keuze van de nummers is bepaald door Dylan's manager, Jeff Rosen.

Dylan zelf is echter niet bepaald onder de indruk van de box set: "Er zit wat onuitgegeven spul bij, maar het meeste stond al op bootlegs. Iedereen heeft dat dus al in huis. Niks nieuws dus… Eigenlijk is het gewoon herverpakken en nog duur ook."
En nog: "Het had evengoed allemaal onuitgebracht spul kunnen zijn. Als ik er zin in had dan bracht ik tien platen vol onuitgegeven songs uit. Nummers die zelfs nooit op bootlegs zijn verschenen."
"Het interessantste vind ik het boekje van Cameron" besluit Dylan.

Dat boekje van 32 bladzijden op groot formaat biedt een overzicht van Dylan's carrière, geschreven door Cameron Crowe van Rolling Stone, met vele onuitgegeven foto’s. Elke song wordt bovendien afzonderlijk toegelicht en - heel bijzonder - aangevuld met verhelderende commentaar van Dylan zelf.

Er is voor gekozen om de songs zijn niet chronologisch weer te geven, maar elk van de zes plaatkanten losjes rond een bepaald thema samen te brengen: protestsongs, liefdesliedjes… Dat concept ging een beetje verloren op de drie cd versie.

Die verscheen pas in januari 1986 (cd's waren toen nog niet echt doorgebroken).

De box set werd zeer goed ontvangen door zowel de critici als het publiek. Biograph kwam op 7 december 1985 de Billboard-albumlijst binnen en bereikte de 33ste plaats (even hoog als Empire Burlesque!)

Hoewel het concept niet nieuw was - eerder waren er al box sets van Buddy Holly en Elvis Presley - betekende Biograph vooral een doorbraak voor het genre. Zowat iedere grote naam in de muziekwereld bracht in de komende jaren een carrière overzicht uit in de vorm van een box set met minstens drie cd's.

Aansluitend zijn er nog enkele festiviteiten gepland. Op 13 november wordt Bob Dylans eerste 25 jaar in de showbusiness gevierd in het Whitney Museum in New York. Het initiatief komt van Walter Yetnikoff, de grote baas van de platenmaatschappij CBS.
De zanger krijgt er een platina plaat voor 35 miljoen verkochte platen, een tekening van Woody Guthrie en een songbook uit 1945.

ABC-TV zendt in the programma Entertainment Tonight zijn korte dankwoord uit.

Tenslotte verscheen in december 1985 bij de uitgever A. Knopf Co Lyrics 1962-1985. Het boek is een vernieuwde uitgave van Dylan's boek Writings And Drawings. Alle officiële songteksten zijn er in opgenomen, plus een pak outtakes. Maar vele meer recente outtakes, zoals 'Blind Willie McTell' ontbreken.
Het boek verkoopt goed en Dylan's status als de grootse rock-dichter wordt er door bevestigd.

Toch kon Dylan's carrière niet echt profiteren van het succes en de nieuw gevonden erkenning doordat hij de volgende drie-vier jaar op een absoluut dieptepunt zou belanden met drie zwakke platen op rij.

De ideale platencollectie

2008-09-02T23:32:00.000-07:00

.
.

Mijn idee van de ideale platencollectie is: alle platen van Emmylou Harris

EN

alle platen waarop de originele versies staan van de liedjes die zij heeft gecoverd.
.
.
.

Een merkwaardige combinatie

2008-08-28T10:58:00.000-07:00

Radiohead :: "Tell Me Why" (neil young cover) from gorilla vs. bear on Vimeo.

Radiohead doet Neil Young

Bob Dylan – Empire Burlesque

2008-08-27T12:05:00.000-07:00

“Wanneer ik een plaat maak, heb ik nummers nodig,” vertelde Dylan in ’85. “Ik begin dus in mijn zakken en laden te zoeken. Ik kies er eentje uit, dat ik nog nooit heb gezongen. Soms herinner ik me zelfs de melodie niet meer en ik probeer er dan in te komen. Soms gebeurd er dan iets fantastisch… en soms iets minder groots. Maar wat er ook gebeurd, als ik het doe in de studio is dat voor de eerste keer. Ik ken het nummer nog niet.
Vroeger bleef ik er bij, zoals het er uit kwam, of ik er van ondersteboven was of niet. Ik hield me er gewoon aan, om het niet opnieuw te moeten doen. Ik wou het niet nog eens opnemen… Zo’n jaar of twee geleden besloot ik het serieus aan te pakken en gewoon opnamen te maken.”

De laatste vijftien jaar was hij gewoon een studio te boeken voor een week, een dozijn of wat songs op te nemen en daar een plaat mee te maken. Maar nu keerde hij terug naar het systeem dat hij in de jaren zestig bezigde: de studio alleen opzoeken wanneer hij er inspiratie voor had – of zin. Een vaste band is moeilijk aan te houden op die manier en een producer… daar heeft ie even genoeg van.

Intergalactic Studio

Deze nieuwe manier van opnemen begon in juli 1984. Bob Dylan was amper twee weken terug van zijn Europese tournee.

Op 24 juli ontmoette hij in de Intergalactic Studio in New York de begeleidingsband van soulzanger Al Green. De band stond onder leiding van drummer Steve Potts, die later Al Jackson zou vervangen bij Booker T. and the MG’s en tegenwoordig bij Cat Power achter het drumstel zit.
Bob had zijn vriendin, Carolyn Dennis meegebracht, om tweede stem te zingen.

De zwarte muzikanten werden aangevuld met Ron Wood. Na Mick Taylor tegen wil en dank tot zijn bandleider te hebben benoemd, vond Bob het blijkbaar passend om diens opvolger bij de Rolling Stones uit te nodigen.

Het merkwaardige gezelschap probeerde eerst 'Honey Wait'. Mogelijk is dat een eigen compositie van de meester. Het klinkt wat als een oude Chess song, maar later is er nooit meer iets van vernomen.
Daarna gaan ze verder met 'Mountain Of Love'. Dat soulvolle nummer uit 1960 was de enige hit voor Harold Dorman. Tenslotte schakelen ze over op 'We Had It All', een countrysong uit 1974 van Donny Frittis, maar recent terug opgepikt door Dolly Parton.

De sessie leverde niets bruikbaars op. “Die kerels uit Memphis begrepen niets van Bob's akkoordenwisselingen,” verklaarde de Stones gitarist later. ”Iedere keer hij een nieuw nummer begon, koos hij een nieuwe toonaard. Of, als we een nummer een paar keer deden, deed hij het telkens in een andere toonsoort. Ik heb daar geen probleem mee, maar de band was compleet in de war.”

Delta Sound

Er worden een half dozijn nummers op band gezet, meestal in één of twee takes.
'Driftin' Too Far From Shore' staat als eerste op het programma. De titel is geleend van een jaren veertig countrysong van Roy Acuff, maar heeft daar verder niets mee te maken. Dat truukje past Dylan wel meer toe in deze periode: ook 'I'll Remember You' en 'The Very Thought Of You' zijn geleend van oude songs van respectievelijk Johnny Mercer (1942) en band leider Ray Noble (1931).

Hoewel hij de song tijdens de rest van deze sessies links laat liggen, zou hij 'Driftin' Too Far From Shore' in april 1986 terug oppikken en na overvloedige overdubben uitbrengen op Knocked Out Loaded.

De drie volgende nummers verdwijnen allemaal in de vergetelheid. Nochtans is het zes minuten lange 'Who Loves You More' is even goed als om het even welk ander nummer dat op de plaat belande. Toch kijkt Dylan er nooit meer naar om. 'Firebird' en 'Wolf' zijn enkel backing tracks, zonder zang.

De sessie wordt afgesloten met een nieuwe versie van een song uit de Infidels sessies: 'Clean Cut Kid'. Deze keer is hij wel tevreden over het resultaat.

Maar na afloop van de opnamen ziet Ron Wood met verbazing hoe Dylan het mixen overlaat aan anderen.
"[De geluidstechnici ] zeiden: 'He Bob, dit hebben we niet nodig,' en hij antwoordde dan: 'Oh, prima.' Ze maakten een mix zoals zij dat wilden en hij stond erbij en liet hen maar begaan. Ik riep: 'Hey! Je kan die kerels toch niet...Kijk! Ze hebben de backing vocals weggelaten!' Maar iets in hem liet hem niet toe in te grijpen. Als hij dezelfde vastberadenheid in de controle ruimte toonde als die hij in de studio had, zou het schitterend spul opgeleverd hebben.”

Ga toch weg!

De volgende maanden neemt Dylan vakantie. In augustus gaat hij zeilen tussen de Caribische eilanden, waar hij kan genieten van de eenzaamheid en de stilte.

In september komt hij slechts één keer in een studio. Lone Justice is een jonge band die net door zijn vriendin Carole Childs is getekend bij Geffen. Dylan gaat langs om hen een demo van 'Go Away Little Boy' te geven.
“Hij kwam naar de [Power Station] studio en leerde ons het nummer,” vertelt de zangeres van de groep, Maria McKee. “En hij bleef rondhangen. Hij bracht Ron Wood mee en ze speelden er op mee… Het duurde erg lang om het op te nemen, omdat hij vond dat ik het niet goed zong... tot ik het zong gelijk hij deed! Uiteindelijk deed ik dus mijn beste Bob Dylan imitatie en hij zei: ‘Ah, nu zing je tenminste!’”
Lone Justice is niet zo blij met het resultaat. Het nummer wordt enkel als b-kantje uitgebracht op de 12" versie van 'Sweet Sweet Baby'.

New Danville Girl

Na een pauze van vier maanden worden de sessies voor Empire Burlesque in december hervat.

De vorige maand heeft Dylan in de Oceanway Studios in Los Angeles wat muzikanten uitgeprobeerd door te jammen op covers: het van Mungo Jerry gekende 'In The Summertime', 'Freedom For The Stallion' van Allen Toussaint en 'Help Me Make It Through The Night' van Kris Kristofferson.

Uiteindelijk pikt hij er Ira Ingber uit. De gitarist is het jongere broertje van Elliot Ingber van de Mothers Of Invention en Fraternity Of Man. Zelf maakte Ira deel uit van de singer/songwriter “Mafia” uit zuid Californië, die draaide om mensen als J.D. Souther, Karla Bonoff, Jennifer Warnes, Andrew Gold en Bonnie Raitt.

Ingber kreeg de opdracht een band samen te stellen om de sessies terug op te pikken. Hij komt aanzetten met de Nashville afkomstige toetsenist Vince Melamed en bassist Carl Sealove. Met drummer Don Heffington had Dylan al kennis gemaakt tijdens de opname met Lone Justice. Hij was afkomstig uit de Hot Band van Emmylou Harris.

Deze groep muzikanten begint op 6 december in de Cherokee Studio in Hollywood aan de opname van een ambitieus nummer dat Dylan samen heeft geschreven met de schrijver Sam Shepard: 'New Danville Girl'.
Woody Guthrie had al een nummer over een ‘Danville Girl’, vandaar.

“Het heeft te maken met een man die staat te wachten voor de cinema, om een oude film met Gregory Peck te gaan kijken,” legt Shepard uit, “Hij kan het zich niet niet meer helemaal herinneren – stukjes en beetjes – en begint te fantaseren. Hij begint in zijn hoofd te praten met een vrouw… over een uitstapje dat ze samen hebben gemaakt… We hebben twee dagen aan de tekst gewerkt – Bob had de melodielijn al, die stond al op band… Hij wou er zelfs een video van maken.”

Gedurende een dag of zes week worden verschillende sessies besteed aan die ene song en iedereen is trots op het resultaat.
“Toen we de song opgenomen hadden, maakten we er een cassette van," vertelt Ira Ingber. "Hij pakte die en begon hem te draaien. De volgende keer dat we opnamen zei hij: ‘Veel mensen vinden dit wel goed.’
En dan deed hij er niks mee. Het leek of hij net deed omdat de mensen het goed vonden en dus hield hij het tegen.”

Later wordt de song toch nog uitgebracht op Knocked Out Loaded. Maar dat is een nieuwe versie, met een nieuwe title: 'Brownville Girl'. Een schaduw van het origineel.

Vierde band

Na die week wordt Ingber alweer bedankt voor zijn diensten. Tijdens de opname met Lone Justice heeft Dylan ook kennis gemaakt met Benmont Tench, toetsenist van Tom Petty. Die brengt zijn collega Heartbreakers Mike Campbell en Howie Epstein mee. Drummer Don Heffington blijft als enige over van de vorige groep.
Outsider is deze keer pianist John R. Paruolo. Die schuimt met zijn groep Jack Mack and the Heart Attack feesten en partijen af. Ze hebben één LP gemaakt Cardiac Party, geproducet door Glenn Frey van the Eagles.

Samen werken ze in de tweede helft van december gedurende een drietal sessies, waarbij een vijftal songs op band worden gezet. 'Something's Burning Baby' blijkt een van de hoogtepunten van de plaat, doorspekt met beelden van de Apocalyps.
Nochtans verliep de opname niet vlekkenloos: “Het is een vreemd nummer. Carol kende de woorden niet eens toen ze moest meezingen. Ik zag hoe ze hem probeerde te volgen. Ze moest live met hem meezingen, maar probeer dat maar eens met Bob – die weet zelf niet eens waar hij naar toe gaat.”

De andere nummers belanden in het archief ('The Girl I Left Behind' en 'Prince Of Plunder') of worden later nog eens overgedaan ('I'll Remember You' en 'Seeing The Real You At Last').

Zo komt dezelfde band op 28 januari opnieuw samen voor 'Seeing The Real You At Last'.

Dat is het eerste van drie songs op Empire Burlesque waarbij Dylan zich liet inspireren door films uit de jaren veertig en vijftig, vooral uit het genre "film noir" en bij voorkeur met Humphrey Bogart in de hoofdrol. John Bauldie ontdekte dat maar liefst vijf regels uit 'Seeing the Real You at Last', 'When the Night Comes Falling from the Sky' en 'Tight Connection to My Heart' haast letterlijke citaten zijn uit The Maltese Falcon (van John Huston - 1941). Maar ook Tokyo Joe, The Big Sleep, Sahara, To Have and Have Not en Key Largo dienden als bron.
(Voor meer info hierover: http://members.aol.com/dylanfilm/)
Zoals hij in 'New Danville Girl' toegeeft: "If there's an original thought out there, I could use it".

Ook in de loop van februari keerden de drie Heartbreakers met Heffington nog een paar keer terug naar de Cherokee Studio om er nog meer basistracks op te nemen.
Op 5 februari waren dat 'Trust Yourself' en 'I'll Remember You' en een week later - op Valentijnsdag - een paar liefdesliedjes: 'Straight A's In Love' van Johnny Cash en zijn eigen 'Emotionally Yours'. The man is in love, zoveel is duidelijk.

We Are The World

Tussendoor moest er even tijd vrijgemaakt voor wat grootse dingen.

De Ierse zanger Bob Geldoff was ontroerd geraakt bij het zien van een documentaire over de hongersnood in Ethiopië. Hij trommelde zowat iedereen op die iets betekende in de Britse popscène van de jaren tachtig. Onder de naam Band Aid namen ze een benefietsingle op: 'Do They Know It's Christmas'. Het werd een enorme hit in de Kerstperiode.

Natuurlijk kon Amerika niet achter blijven. Michael Jackson en Lionel Richie zetten een gelijkaardig project op poten, onder de bescheiden titel USA For Africa.

Op 28 januari 1985 is er voldoende schoon volk in Los Angeles verzameld voor de uitreiking van de American Music Awards. Van de gelegenheid wordt gebruik gemaakt om 'We Are The World' op te nemen.
Gerenommeerde artiesten als Diana Ross, Paul Simon, Billy Joel, Kim Carnes, Dionne Warwick, Smokey Robinson, Bette Midler, Stevie Wonder, Al Jarreau, Tina Turner en Bruce Springsteen staan te dringen voor een plaatsje voor de camera.
Dylan voelt zich erg ongemakkelijk met het hele gedoe. Hij kan zijn lijnen pas zingen nadat Stevie Wonder het, in zijn beste Dylanimitatie heeft voorgedaan.
Later verklaart hij: "Het geld voor de stervende mensen in Afrika vind ik een goed idee, maar ik was toch niet overtuigd over de boodschap van het nummer."

'We Are The World', geproducet door Quincy Jones, wordt op 7 maart 1985 uitgebracht. Het wordt één van de best verkochte singles van het jaar. Het project USA For Africa brengt in totaal ruim zestig miljoen dollar op.

In de namiddag voor de benefietopname had Dylan zelf nog even 'Seeing The Real You At Last' opgenomen, met de drie Heartbreakers, plus Heffington. Die vier keerden in de loop van februari nog twee keer terug naar de Cherokee Studio om er nog meer basistracks op te nemen.
Op 5 februari waren dat 'Trust Yourself' en 'I'll Remember You' en een week later - op Valentijnsdag - een paar liefdesliedjes: 'Straight A's In Love' van Johnny Cash en zijn eigen 'Emotionally Yours'. The man is in love, zoveel is duidelijk.

Vijfde band

Even na de sessie op Valentijnsdag, vliegt Bob Dylan terug naar New York.
Op dinsdag 19 februari staat in The Power Station alweer een nieuwe groep muzikanten ter beschikking van de zanger. Gitarist Steve van Zandt en pianist Roy Bittan komen natuurlijk uit de E Street Band, terwijl de succesvolle ritmesectie Sly Dunbar en Robbie Shakespeare uit Jamaica komen. Carolyn Dennis krijgt hulp van Queen Ester Marrow en Debra Byrd.
Samen nemen ze een wallenbakkende versie op van 'When The Night Comes Falling From The Sky', gevolgd door 'Something's Burning Baby'.

Jammer genoeg hebben de twee mannen van de E Street Band de volgende avond andere verplichtingen. Dus worden de ballads 'Never Gonna Be The Same Again', 'Waiting To Get Beat' en 'Tight Connection To My Heart' zonder hen opgenomen.

Dat laatste nummer is een bewerking van een outtake uit de Infidels sessies: 'Someone's Got A Hold Of My Heart' (terug te vinden op The Bootleg Series Volumes 1-3). De basis blijft behouden, maar de song wordt opnieuw aangekleed en voorzien van een nieuwe tekst waarbij alle religieuze verwijzingen zorgvuldig zijn weggevlakt.

Donderdag komen het verleden en de toekomst even samen. Twee gitaristen komen Bob, Sly en Robbie helpen om een nieuwe versie van 'Something's Burning, Baby' op band te zetten: Al Kooper en Stuart Kimball.
Kooper zat aan het ocrgel tijdens de opname van 'Like A Rolling Stone' in 1966 en Kimball zal vanaf 2000 in de Never Ending Tour meedraaien.
Er is ook een synthesizerspeler bijgekomen: Richard Stevenson.

Critici en kenners als Tim Riley en Clinton Heylin zijn ondersteboven van de stomende opname van 'When The Night Comes Falling From The Sky' met de E Street Band leden. Toch kiest Dylan er voor de song op zaterdag helemaal opnieuw op te nemen, in een disco-achtig arrangement.
Take 4 wordt uitverkozen om, mits de nodige overdubs, op Empire Burlesque te prijken. Gelukkig verschijnt de originele versie zes jaar later alsnog op The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991.

Overdubs en mixen

Tot nu toe heeft hij zonder producer gewerkt, maar het is tijd om daar verandering in te brengen.

De sterproducer van het moment is Arthur Baker. Hoewel hij gespecialiseerd was in rap en disco heeft de man onlangs de overstap gemaakt naar de rock. Hij heeft Bruce Springsteen aan hits geholpen door lekker in het oor liggende dance remxien te maken van 'Cover me' en 'Dancing In The Dark'. Ook Cyndi Lauper scoorde goed met 'Girls Just Want To Have Fun' en New Order met 'Confusion'.
En dat wil onze man uit Duluth ook!

“Ik had zowat overal wat opgenomen en toen het tijd werd om er een plaat van te maken, bracht ik het allemaal naar [Arthur Baker],” verklaarde hij. De opdracht was simpel: "Ik wil een pak platen verkopen!"

Baker mag, in de Shake Down Studios, naar hartelust de basisopnamen overdubben en mixen. Het resultaat is dat zowat alles een zelfde jaren tachtig sausje krijgt van synthesizers en groots klinkende drums.
Daarvoor worden percussionist Bashiri Johnson en synthsizer speler Richard Seher opgetrommeld. Daarnaast zijn er blazers en natuurlijk de Queens of Rhythm: Carol en haar moeder, Esther Marrow plus Peggi Blue.

“Hij liet het klinken als een plaat,” merkte Bob Dylan trots op. “[De vorige producer] luisterde te veel naar de nummers. Ik zag hem te veel denken… Ik zag hem bezig met rollen papier tijdens een mixsessie, schreef alles op. Dat wou ik niet. Arthur luisterde alleen maar en zei, ‘Ja!’ En hij regelde het. Ik luisterde naar de klank van mijn vorige plaat en dan naar deze en deze klinkt beter.”

Een nakomertje

“Ik had negen nummers die ik wist dat op de plaat hoorden en ik had een tiende nodig,” vertelt hij. “Ik had vier nummers over en één van die zou de tiende worden."
Arthur Baker vindt echter dat de plaat best kan worden afgesloten met iets simpels. Iets rustig na zoveel geweld. Het idée om af te sluiten met alleen een akoestische gitaar en wat harmonica spreekt Dylan wel aan.
"… dus schreef ik hem. Ik schreef een nieuw nummer omdat niets anders paste.”

Die avond keert hij terug naar zijn hotel in Manhattan. Het is al na middernacht.
"Toen ik uit de lift stapte," vertelt hij in zijn Kronieken, "liep er een call girl mijn richting uit, door de gang - bleek, geel haar en een jas van vossenbont om - hoge hakken waarmee ze je hart kan doorboren. Ze had blauwe kringen om de ogen, zwarte eyeliner, donkere ogen. Ze zag er uit alsof ze slaag had gekregen en schrik had om er nog meer te krijgen. In haar hand, een glas rode wijn. 'Ik heb een drank nodig,' zei ze toen ze me passeerde. Ze had iets moois over zich, maar niets voor deze wereld."

'Dark Eyes' wordt op 3 maart opgenomen. Dylan heeft veel moeite om de melodie op band te zetten. Uiteindelijk worden drie snaren afgeplakt, zodat hij ze niet onnodig kan aanslaan. Wanneer hij het in februari 1986 nog eens probeert te spelen tijdens een show in Sydney gaat hij opnieuw de mist in. Hij laat het wijselijk bij die ene poging om het nummer live te brengen.

Empire Burlesque

Vanaf 30 mei 1985 ligt de plaat in de winkel. Op de hoes staat een foto van Bob Dylan in een trendy jasje. Even trendy als de arrangementen van Arthur Baker. En even snel verouderd.

De plaat wordt overwegend lovend ontvangen, al is er ook wel kritiek op de trendy productie. Robert Christgau heft het in Village Voice over "zijn beste werk sinds Blood on the Tracks."

Toch blijft de plaat in Amerika steken op een drieëndertigste plaats in de Billboard-albumlijst. In de Engelse albumlijst bereikt Empire Burlesque de elfde plaats.

De relatief zwakke noteringen zijn voor een stuk te wijten aan gebrek aan promotie van Dylan zelf: geen tournee, slechts een paar interviews.

Videoclipjes bij de singles

MTV is dan in volle bloei en TV is het ideale middel om promotie te maken voor een nieuwe plaat. Dus moet er een viedeoclip komen bij de eerste single: 'Tight Connection To My Heart'. Als single is het een terechte keuze: het reggae-getinte liefdesliedje is een van Dylan's beste nummers uit de jaren tachtig.

Dylan laat rondhoren of iemand ideeën heeft voor het clipje.
Uiteindellijk kiest hij voor regisseur en scenarist Paul Schrader. Hij bewondert diens film Mishima, die gedraaid is in Japan. Dus vliegen ze einde april voor twee dagen naar Tokio.

Het is Schrader's eerste videoclip. Nochtans vertelde hij in mei 1985 veel interesse te hebben voor het medium: "Een film moet je vanaf de eerste keer onmiddeliijk kunnen begrijpen. Maar een song draag je langer mee," legde hij enthousiast uit. "Een song mag je pas doorgronden na herhaalde beluistering en misschien zelfs nooit helemaal. Maar een muziekvideo zit daar tussen in. Dus wou ik dat eens onderzoeken: een filmpje maken dat pas na een aantal vertoningen zijn geheimen prijs geeft. De bedoeling was om een gefragmenteerde verhaallijn en poetische beelden door elkaar te weven - net als in Dylan's songs zelf.''
Hij gaf toe dat de zanger zelf minder enthousiast was. "Hij had wat indeeën. We zaten een paar uur rond de tafel," gaat Schrader verder. Het filmpje gaat over een man, twee vrouwen en een moord. ''Hij zei tegen mij: 'doe wat je wil, want we hebben niet veel tijd.' Ik denk dat hij liever geen video's maakt.''
De regisseur ziet dat anders: ''Er zit toekomst in. Het geeft regisseurs de kans om te experimenteren - en dat kan anders moeilijk door de hoge kosten. En je kan er alle kanten mee uit. Ze vertellen je hoe lang het moet duren en verder heb je carte blanche."

Het resultaat valt echter zwaar tegen en het blijkt Schrader's enige videoclip.

Omdat hij niet tevreden is met het clipje, gaat Dylan op zoek naar iemand anders voor de clipjes bij beide kanten van de volgende single: 'When The Night Comes Falling From The Sky' en 'Emotionally Yours'. Dave Stewart van de Eurythmics wordt aangesteld als “executive producer”.

De opnamen vinden plaats op 22 en 23 augustus in het Gymnasium van de First Methodist Church in Hollywood.
De beide filmpjes samen vertellen een verhaal, leggen de regisseurs uit: de zanger heeft een verhouding met een meisje. Ze gaat met hem naar een optreden waar hij 'When The Night Comes Falling From The Sky' speelt. Zonder dat de zanger het weet is daar echter ook zijn ex. Die kan het niet aan om hem samen te zien met een ander: ze loopt weg.
In het begin van het tweede filmpje heeft Dylan haar zien weg lopen en blijft hij alleen achter. Op zijn akoestische gitaar speelt hij dan 'Emotionally Yours', meimerend over de gemiste kansen.

De single komt in oktober op de markt. MTV draait de filmpjes echter nooit na elkaar en hierdoor gaat de clue verloren.

Hier zijn beide clipjes. De YouTube filmpjes mogen niet worden gekopieerd.

http://www.youtube.com/watch?v=U51Ll01hx6Q&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=DPjOSqaMkac&feature=related

De eigenlijke regisseurs, Markus Innocenti en Eddie Arno, vernemen pas achteraf wat de bedoeling was. “Ons werd alleen verteld dat het in zwart-wit moest. Er werd niet bij verteld waarom. Had Dylan vooraf even met ons gepraat… pas achetraf hoorden we dat het er moest uitzien als een oude Japanse film. We hadden er iets heel anders van kunnen maken.
Pas toen we Mishima zagen begrepen we wat Dylan had gewild. Als je die film ooit ziet let dan vooral op de zwart-wit scenes. Het zou interessant zijn om Dylan’s muziek onder die beelden te plakken – het zou buitengewoon zijn. Veel beter dan wat je met video kan doen. Toen begrepen we wat Dylan wou dat Schrader deed met 'Tight Connection To My Heart'. Ik kan goed begrijpen dat hij het opnieuw wou proberen nadat de eerste poging was tegengevallen. Beeld u eens in wat een prachtig resultaat je met zwart-wit beelden kon bereiken.”

Een pak outtakes van deze sessies en de songs zoals ze klonken voor Arthur Baker ze een jaren tachtig sausje gaf, kun je vinden op Naked Empire: http://rapidshare.com/files/136223451/Naked_Empire.zip
Met dank aan DylanNL voor de link.

Lennon in Toronto

2008-08-10T08:44:00.000-07:00

De Plastic Ono Band op het Rock ‘n’ Roll Revival Festival in Toronto
13 september 1969

Intro

Eind 1969 was de psychedelische rage helemaal voorbij. Tijdens het afgelopen jaar waren toonaangevende bands en figuren als Bob Dylan, de Beach Boys en de Beatles allemaal terug gekeerd naar hun roots: rhythm & blues en rock 'n' roll. Nieuwe groepen als The Band, Creedence Clearwater Revival, Delaney & Bonnie volgden in hun voetsporen.
In Canada meenden een aantal mensen dat de tijd rijp was voor een revival concert. Het zou plaatsvinden in het Varsity Stadium aan de universiteit van Toronto, Ontario op zaterdag 13 september. De promotors, Walker-Brower contacteerden zoveel mogelijk top rock & roll sterren uit de jaren vijftig als ze maar konden vinden: Chuck Berry, Jerry Lee Lewis en Gene Vincent, plus Little Richard en Bo Diddley. Er werden enkele nieuwe acts aan toegevoegd zoals The Doors en Chicago Transit Authority. En verder waren er nog Lord Sutch, Tony Joe White, Doug Kershaw en Alice Cooper. De show werd aangekondigd als de Toronto Rock & Roll Revival Show.

12 september 1969 - 23:00 - Londen

De ticketverkoop viel zwaar tegen. Er waren al meerdere revival shows geweest en de mensen waren niet echt geïnteresseerd aan die acts van meer dan tien jaar geleden. Tegen maandag 8 september waren er slechts 800 tickets verkocht. Om een totale vernedering en een zeker failliet te voorkomen deed een van de promotors, John Brower, een wanhoopspoging: hij belde naar Apple Corps in Londen.

Apple Corps was de nieuwe firma die de Beatles hadden opgericht om hun belangen te ergelen en nieuwe artiesten een kans te geven.

Brower vroeg naar the Beatles. Tot zijn verassing kreeg hij John Lennon aan de lijn. "Ik was in mijn kantoor bij Apple," verklaarde John, "toen ik een telefoontje kreeg van een kerel die vroeg: 'Kom naar Toronto'."

De Beatles waren drie jaar eerder gestopt met optreden. Dat was dus uitgesloten. Daarom vroeg Brower of Lennon misschien geïnteresseerd was om zijn idool, Chuck Berry, te zien spelen. "Ze vroegen ons om als koning en koningin aanwezig te zijn bij het concert – het was niet de bedoeling dat we er zouden spelen. Maar daar had ik niet goed op gelet en ik riep: 'OK. OK. Geef me even de tijd om een band samen te stellen'
Vervolgens dacht ik: 'Wie kan ik meenemen om er met mij te gaan spelen?' "

Hij zag zich genoodzaakt om een band uit de grond te stampen.
Terry Doran, de persoonlijke assistant van George Harrison, begon rond te bellen. Eerst een ritmesectie. Ringo was pas geopereerd. Klaus Voormann, een vriend uit de periode dat de Beatles in Hamburg hadden gewerkt, speelde bas bij Manfred Mann. Die kon snel worden opgespoord.
Alan White was de volgende. Hij had vroeger het drumstoeltje bezet bij Alan Price. “John had me de vorige avond zien optreden in een club, met mijn band, Griffin" herinnert White zich. "Ik denk dat het de Rasputin Club was in Bond Street. Iemand die voor hem werkte contacteerde me en zei: ‘John wil met je spelen. Hij wil morgen gaan optreden in Toronto met de Plastic Ono Band.’
Ik zei: ‘Loop aan.’ En hei weer: ‘Nee, echt.’
Ik geloofde er geen bal van. Maar hij belde later opnieuw en zei: ‘Morgen sturen we een limo om je op te pikken voor dat concert.’
Normaal moest ik die avond optreden met mijn band en die waren er niet blij mee dat ik moest afzeggen."

Een solo gitarist vinden bleek moeilijker. John had zijn keus laten vallen op Eric Clapton. De gitarist was pas een week eerder terug gekeerd naar Engeland, na een uitputtende tourneedoor noord Amerika, met zijn band Blind Faith. Doran had al een paar keer naar het huis van Clapton gebeld maar hij kreeg er nooit antwoord. De hele nacht lang bleef hij proberen om het te bereiken. Uiteindelijk stuurde hij om half zes in de ochtend een telegram naar Clapton's huis en ging slapen.

13 september 1969 - 9:30 - London Airport

Het vliegtuig zou ertrekken om 10 uur 's ochtends.
Tegen half tien stonden de meeste artiesten en assistenten in de luchthaven paraat. Enkel van Clapton was nog geen spoor en ook niet van … John en Yoko. Iemand belde hen op en kreeg te horen dat John zich had bedacht: “Stuur bloemen. Groetjes van John en Yoko. We kunnen niet komen.”

Net op dat moment kwam Terry binnen gestormd met Eric Clapton vlak achter hem. Blijkbaar was Eric tegen elf uur gaan slapen en had de telefoon niet gehoord. Gelukkig had zijn tuinman het telegram gelezen, hem gewekt en verteld over het concert. Clapton slaagde er in Lennon te overtuigen om het volgende vliegtuig te halen.

De tickets werden herboekt voor 15:15.

14:00 - London Airport

Tegen dat ze voor de tweede keer verzamelden was de groep aangegroeid tot tien mensen: John en Yoko, Eric Clapton, Alan White, Klaus Voormann, Anthony Fawcett (John's persoonlijke assistent), het Beatleshulpje Mal Evans, Terry Doran plus Jill en Dan Richter.
De Richters hadden de opdracht gekregen om zowat alles in het leven van John en Yoko vast te leggen op film. Ze zouden dus ook een beeldverslag maken van het Toronto concert.

15:15 - London Airport

Door de wijzigingen van de vliegplannen waren er slechts drie eersteklas plaatsen beschikbaar in het vliegtuig. Daardoor namen John, Yoko en Eric vooraan plaats in het vliegtuig, terwijl de rest achterin ging zitten.

16:30 – boven de Atlantische Oceaan

Na het eten stapten John, Yoko en Eric door het gangpad naar hun maten achterin, om er te gaan repeteren.

“Het was zo'n oude Boeing 707," weet Alan White, "Hij was niet volgeboekt. Dus kropen we achterin allemaal samen. Zij speelden op akoestische gitaren terwijl ik met mijn drumstokjes op een zetelrug trommelde. We zochten wat arrangementen voor de nummers die we zouden spelen – het waren praktisch allemaal klassiekers – en we waren klaar.”
“Door het geluid van de straalmotoren kon niemand iets horen van mijn bas,” voegt Klaus Voormann daar aan toe."
De setlist werd opgesteld op de achterkant van het menu van de luchtvaartmaatschappij.

18:30 (plaatselijke tijd) - Toronto Airport

Yoko had wat problemen om door de douane te raken, omdat ze niet de juiste vaccinaties kon aantonen, maar uiteindelijk werd ze toch toegelaten.
Voor de luchthaven stonden enkele limousines te wachten om het gezelschap 18 mijl verder naar het Varsity Stadium te brengen.
Alan White bevestigt: “Aan de luchthaven stond een hele vloot auto's te wachten: zeker vier of vijf limo's. Plus een veertigtal motoragenten."

Varsity Stadium

Ondertussen was het festival al volop aan de gang. De hele namiddag speelde de ene na de andere act in het stadium.

Een verslag van een 14 jarige fan: "Het was allemaal fantastisch: Bo Diddley danste met zijn knappe bassiste rond 2 uur in de namiddag... Chicago Transit Authority waren al een hele tijd bezig voor ik ze herkende door een van hun nummers... Jerry Lee was geweldig... Chuck Berry liet het publiek uit zijn hand eten en speelde 'My Ding-a-Ling' – zijn toekomstige nummer 1 – jaren voor het een hit werd... Little Richard zweette als een bezetene... Alice Cooper in een wolk van pluimen, terwijl er geruchten de ronde deden over geslachte kippen (Ik denk dat de pluimen gewoon uit kussens kwamen!)...

De mooiste herinnering (voor mij, als 14-jarige) was een goed voorziene jonge vrouw die haar T-shirt had uitgetrokken. We gebruikten haar als een soort baken, om onze plaats terug te vinden, telkens we een hapje waren gaan halen of even gaan plassen.

21:00 - Varsity Stadium

De promotoren hadden veel problemen gehad om het publiek ervan te overtuigen dat één van de Beatles persoonlijk aanwezig zou zijn bij het festival – zelfs na telefonische boodschappen van Fawcett en Lennon zelf. Een boodschap van Allen Klein die de aanwezigheid categoriek afdeed als nonsens had er ook geen goed aan gedaan. Maar… het concert was uitverkocht - alle 21 739 plaatsen – voor het geval dat…

Daarom werd, omstreeks 9 uur 's avonds, de perstent even in de schijnwerpers gezet, zodat iedereen John & Yoko goed kon zien. Duizenden flitsen gingen af, de jongeren kropen op de hekken en de Lennons baanden zich, onder politiebegeleiding een weg terug naar de kleedkamers onder de tribunes.

21:30 - Varsity Stadium

John en Yoko bleven de volgende drie uur veilig in hun kleedkamer. Yoko was niet bepaald onder de indruk van de faciliteiten. "Ik kwam uit de wereld van de avant-garde en dat is een beetje als de klassieke muziek," legde ze uit. "Ze hebben mooie kleedkamers en behandelen je eerste klas. We kwamen daar aan in die kleedkamer en het was overal beton: vuil en lelijk. Ik keek John aan en hij lachte: 'Welkom bij de rock 'n' roll.'"

Er was wat discussie wie er als laatste zou spelen. John en Yoko wilden niet na The Doors en Little Richard weigerde dat ook. Uiteindelijk werd overeengekomen dat Little Richard voor The Doors zou gaan en na The Plastic Ono Band.

Backstage steeg de spanning. Er werd nog wat gerepeteerd, met alle gitaren in één versterker geplugd.

Alan White: "Mal Evans zei, "Je moet ['Cold Turkey'] spelen – dat is fantastisch." Ik kende het nummer niet – niemand trouwens. Hij had het pas geschreven. [John] besloot het niet te doen, omdat er een moeilijk stukje in zit. Hij zei eerst: 'Dat kunnen we niet doen." In het vliegtuig speelden we het niet, maar dan in het stadium namen we het één keer door, vlak voor we opmoesten. Dat was alles."

John was ondertussen op van de zenuwen. De vliegreis en de opwinding werden hem teveel. Het probleem werd nog verergerd door de gevolgen van het afkicken van de heroïne.

"Ik weet nog dat Gene Vincent daar stond," gaat White verder, "wij waren aan het repeteren en John werd ziek van de zenuwen. Hij was aan het overgeven in de toiletten. Wij waren die fase al voorbij doordat Eric ['Cold Turkey'] al kende en ik deed gewoon mee. Eric kende het nummer omdat hij meegespeeld had bij de opname. Hij zei dat we het wel zouden klaarspelen. Wij zaten te wachten terwijl John stond over te geven en wij zeiden tegen elkaar dat het wel zou lukken."

"John stond daar maar in de kleedkamer," bevestigt Eric Clapton, "en die was inderdaad niet te proper. Hij zei: 'Wat doe ik hier? Ik had verdomme naar Brighton kunnen gaan!' Het was tenslotte een hele reis voor één concert."

De Lennon's vroegen Brower om wat coke.
Hij kwam met zes flesjes.
Yoko moest de naïeve jongeman uitleggen dat ze geen Coca-Cola nodig hadden, maar cocaïne!

De zanger, producer en songwriter Kim Fowley deed de aankondigingen: “John gaf over... en hij begon te huilen. Hij zei: ‘Ik heb schrik. Beeld je eens in dat je alleen maar met The Beatles hebt gespeeld en dan moet je voor de eerste keer met andere mensen gaan spelen. Doe alsjeblieft iets zodat de mensen niet zien dat ik zo een schrik heb om de scene op te gaan’ Hij was er erg aan toe.”

23:00 - Varsity Stadium

Tegen dat het tijd werd voor John om het podium te betreden had Kim Fowley iets bedacht.
“Een jaar of tien eerder had ik een film gezien: Our Lady Of Fatima” legt Fowley uit: "Daarin verschijnt de maagd Maria in de lucht en dan steekt iedereen toortsen aan.
Dus, dacht ik, iedereen meent dat John Lennon God is en dit is een religieuze belevenis. Waarom tillen we het dan niet op een religieus niveau, door Our Lady Of Fatima over te doen met vuur. Ik vroeg het Varsity Stadium om de lichten te doven en zodra ik de woorden ‘Plastic Ono Band’ zei, vroeg ik iedereen om gelijktijdig lucifers aan te steken om John op een vriendelijke, vredevolle manier welkom te heten.
Op de live LP hoor je ‘Get your matches ready… Brower and Walker present The Plastic Ono Band', en 20 000 lucifers gingen branden. Het was prachtige rood-gele gloed en iedereen liet een zucht van bewondering. Lennon begreep dat dit moment de spanning verlichtte en dat het nu aan hem was.”
"Het was een ongelofelijk zicht met die duizenden flikkerende lichtjes in de die gigantische arena," bevestigd John Lennon, "Het werd net donker. Dit was de eerste keer dat ik zoiets zag – ik denk dat het de eerste keer was dat zoiets gebeurde. Iedereen stak kaarsen aan, of lucifers…”

"John, Yoko, Eric, Alan en Klaus stonden ondertussen op het podium," beschrijft Mal Evans het gebeuren de volgende maand in Beatles Book. "Spontaan namen ze dezelfde plaatsen in als bij The Beatles: de bas links, dan de solo-gitaar en John rechts, met de drummer achter hem. Iedere gitarist had twee grote speakers, een aan iedere kant van de scène en het geluid was fantastisch vanaf de eerste noten."
Daar is de drummer, Alan White, het niet mee eens: “Ik zag het drumdtel voor het eerst toen ik het podium opkroop. Ik moest alles instellen toen we al daar waren. Het duurde zeker een minuut of vijf eer ik alles op zijn plaats had staan. Het was verre van perfect.”

Lennon droeg zijn witte kostuum, lang haar, zijn grootmoeders-brilletje en een volle baard. Hij begon met zich te verontschuldigen: "We doen gewoon wat nummers die we kennen. We hebben nog nooit samen gespeeld." Ze openen met 'Blue Suede Shoes' van Carl Perkins. ”Ik had mij al lang niet meer zo goed geamuseerd," verklaarde Lennon later, “Het was wel een beetje belachelijk dat ik de teksten niet meer kende. Yoko stond voor me met een blad waarop alle teksten stonde. Maar toen verdween ze opeens in een zak, midden in een nummer en ik moest de rest maar verzinnen. Ik had die spullen al zo lang niet meer gespeeld. Ik was ze allemaal vergeten. Maar dat maakte blijkbaar zoveel niet uit
“Ik dank dat we een beetje klonken als straatmuzikanten,” geeft Alan White toe, “maar we schreven toch ook geschiedenis.”

Eric Clapton is akkoord: "Het was verfrissend om die nummers te kunnen spelen: ze zijn zo eenvoudig en ongecompliceerd. John en ik houden veel van die muziek. Dat was de muziek waarmee het voor hem allemaal is begonnen en voor mij ook trouwens."

Daarna kwamen nog twee rock 'n' roll klassiekers, die The Beatles ooit hadden gecoverd: 'Money' en 'Dizzy Miss Lizzie'. Van onder haar laken deed Yoko mee met wat kreten en gegil -niet echt een constructieve bijdrage.

John wou dat Yoko terug te voorschijn kwam, omdat hij het tekstvel nodig had voor enkele recentere nummers. Als eerste kwam 'Yer Blues' uit de witte dubbel-LP van The Beatles
Eric Clapton had het nummer al eens live gespeeld met John tijdens het Rock 'n' Roll Circus van The Rolling Stones. Het werd een ietwat rommelige versie.
‘Cold Turkey’ werd aangekondigd met de woorden: "Dit heb ik nog nooit gespeeld… we gaan er voor." Terwijl de heftige uitvoering zijn chaotische einde nadert spoort John het publiek aan: "Kom op – wakker worden!".

Als intro van ‘Give Peace A Chance’ kondigde John aan: "Dit is waar we voor gekomen zijn, dus zing maar mee." Daarna verontschuldigde hij zich nog dat hij alleen het refrein nog kende maar niet meer al die stukjes daartussen!

Na afloop waarschuwde John het publiek: "En nu gaat Yoko haar ding doen."
‘Don't Worry Kyoko’, een stormachtige uitvoering van haar boodschap aan haar vermiste dochtertje werd goed ontvangen. Yoko krijste, gromde en huilde. Hadden ze het podium daarna verlaten, dan hadden ze een staande ovatie gekregen. Maar, in plaats daarvan schreeuwde Yoko steeds opnieuw de woorden “Oh John, Lets Hope For Peace” voor de beide gitaristen met pijnlijke feedback gefluit uit hun instrumenten de zaak kwamen versterken. Andy White voegde daar af en toe wat percussie uitbarstingen aan toe. Het resultaat was een cacafonie die alleen maar kan omschreven worden als een aanslag op de trommelvliezen.

De legendarische producer Bumps Blackwell, was backstage aanwezig. Hij herinnert zich: “Toen Yoko begon te schreeuwen klonk ze las een buffel in het paarseizoen. Vreselijk. Alsof ze stond af te zien. Het publiek begon te joelen en liepen weg. Ze gingen echt af.”
“De Lennons werden uitgejouwd” weet ook Brian Simmons, de 14-jarige fan: “Vooral Yoko.”
Larry Leblanc heeft een andere mening: "De mensen bleven beleefd. Ze wisten niet wat hun overkwam, maar iedereen wist dat ze een speciaal geval was. Ze had foto's getrokken van blote konten en zo. We dachten dat waar ze ook mee bezig was, dat het snel zou gedaan zijn. Maar er kwam verdomme geen eind aan."

Na een tijdje probeerde John het publiek terug op zijn hand te krijgen door wat de clown uit te hangen: met zijn heupen te zwaaien zoals Elvis en zo. Maar net dan begon Yoko aan een lange serie scherpe kreten.
Na een paar minuten fluisterde John iets in haar oor – waarschijnlijk dat het genoeg was geweest. Hij plaatse zijn gitaar tegen een versterker (waardoor die begon rond te fluiten) en hielp zijn vrouw van het podium af. Nog even een halfhartige wuif naar het publiek en ze waren verdwenen.
De andere muzikanten volgden zijn voorbeeld en wandelden naar de achterzijde van het podium. De feedback bleef doorrazen terwijl Klaus, Allan en Eric een sigartje opstaken.
Uiteindelijk wandelde Mal Evans het podium op en schakelde de fluitende versterkers één na één uit. Het publiek bleef perplex en totaal in de war gebracht achter.

Nochtans had de band, ondanks de zenuwen en de negatieve reacties, zich goed geamuseerd. “Het was een fantastisch optreden,” meent Eric Clapton ietwat raadselachtig, “We deden een uur lang pure rock zoals ‘Blue Suede Shoes’ en ‘Dizzy Miss Lizzy’.”

Yoko aan het werk

14 september 1969

01:45 - Varsity Stadium

De dag werd afgesloten met een korte persconferentie.

02:00 - Varsity Stadium

"Toen alles achter de rug was, stapten we in de vier wagens en reden twee uur ver, naar een groot landgoed van een meneer Eaton," onthult Mal Evans in Beatles Monthly, "Dat is een van derijkste mannen van Canada. Zijn zoon was ook daar en hij had ons allemaal uitgenodigd.
De volgende dag reden we met golfwagentjes rond op het landgoed. Het is echt een prachtige omgeving. Mijlenver alleen maar bomen, heuvels meren en groene kikkers"

Outro

Tijdens zijn verblijf daar, kwam John tot de conclusie dat het tijd werd om met The Beatles te kappen. Hij was hun ontgroeid, zo zei hij tegen Eric Clapton,in het vliegtuig op de terugweg.
Onmiddellijk bij aankomst belde hij naar zijn manager, Allan Klein, om hem het nieuws te melden. Maar Klein wist hem ervan te overtuigen dat hij moest zwijgen tot het nieuwe contract met Capitol er door was.

"Na het debuut van de Plastic Ono Band in Toronto hadden we een vergadering in Savile Row," vertelt Ringo Starr. "John kwam er mee voor de dag. Hij zei: `Wel, dat was het jongens, laat ons er mee kappen.'"

"Ik had het zien aankomen," legde Paul in maart 1971 uit, "John bleef maar roepen dat we muzikaal niet meer vooruit konden.
Op een nacht lagen Linda en ik in bed, daarover te praten. En ik dacht: 'Wat ik mis en wat zij ook missen is live spelen.' Want dat hadden we al lang niet meer gedaan. Om een goede mzuikant te blijven is dat contact met het publiek noodzakelijk. Het menselijke aspect. Dus kwam ik met het voorstel om zo maar ergens naar toe te rijden en er dan te gaan spelen – voor een paar honderd man. Gewoon iemand een zaal laten huren, wat posters op te hangen met alleen maar 'Ricky and Redstreaks, Saturday Night.' En dan kwamen wij opdagen in een busje en het publiek kwam kijken en dan waren wij dat. Ik vond dat geweldig. Maar John zei: 'Jij bent gek.'
John had net voor zo'n 200 000 man gespeeld, of zo, op een of ander festival. Dat was wat hij wou – en ik begrijp dat wel. Ik begrijp dat hij dat als vooruitgang ziet, maar ik zie het anders.
We zaten samen in het kantoor van Apple. Ringo was er bij – hij ging akkoord - George weet ik niet meer. En toen zei John: 'Trouwens, ik stap er uit.' Hij zei: 'Ik wil een scheiding.' Dat was wat hij zei: 'Ik wil een scheiding.'
En deze keer meende hij het echt. Daar hadden we niet op gerekend. We beseften allemaal dat het voorbij was. Het bijl was gevallen. Dat raakt je, zoiets. Het is net als school verlaten of zoiets - wat ook je ding is. En ons ding was the Beatles."

Die vergadering was waarschijnlijk de laatste keer dat de vier samen waren in hetzelfde gebouw.

Op plaat en in beeld

Natuurlijk werd het Toronto Rock 'n' Roll Revival Festival opgenomen en gefilmd. Behalve de videoopname van de Richters, waren er ook 16 mm beelden, door D.A. Pennebaker. Die had maar liefst acht camera's ter beschikking.
Maar op vraag van Allen Klein en John Lennon, kwam het optreden van de Plastic Ono Band niet voor in de film Keep On Rockin’.

John en Yoko maakten de live LP Live Peace in Toronto. "We probeerden het uit te brengen bij Capitol, maar die wilden er niks van weten," vertelde John Lennon. "Zij zeiden: 'Dit is rommel! We gaan geen plaat uitbrengen met haar gekrijs op de ene kant en jij met dit soort materiaal op de andere.'
Maar wij wisten wel dat het zou aanslaan.
Klein kreeg het voor mekaar dat het een plaat werd van John and Yoko/Plastic Ono Band en niet een Beatles plaat. Dus kregen we meer geld, want de royalties van The Beatles waren niet vet.
Capitol riep: 'Doe maar. Niemand zal die rommel kopen!' Ze gaven het ons gewoon. Wij brachten het uit en het was direct een succes."

Live Peace in Toronto werd op 12 december 1969 uitgebracht. Engeland was niet geïnteresseerd, maar in Amerika haalde de plaat de top 10
De cd-versie verscheen pas in mei 1995, jaren na de rest van Lennon's oeuvre.

In 1988 werd Pennebaker's film opnieuw uitgebracht, met inbegrip van het volledige concert van de Plastic Ono Band. De nieuwe titel was Sweet Toronto. De bijdragen van Bo Diddley, Jerry Lee Lewis, Chuck Berry en Little Richard waren allemaal gereduceerd tot één nummer. Er waren geen beelden van The Doors, omdat die geen toestemming gegeven hadden om te worden gefilmd. Merkwaardig is dat Yoko's bijdrage op nummers als 'Yer Blues' nu veel beter hoorbaar zijn in de mix.

You Belong To Me

2008-07-31T07:00:00.000-07:00

Tell Tale Signs heet het achtste deel van Bob Dylans' Bootleg Series. Op vele muziekfora wordt de tracklist druk besproken. De een had liever alle Basement Tapes gekregen. Een ander zag liever een live album uit de gospel periode. En dan is er natuurlijk de kritiek op de tracklist. Drie versies van 'Mississipppi'? Waarom niet in chronologische volgorde? En dit of dat nummer ontbreekt…

Een van die songs die er bij had gemogen is 'You Belong To Me' - een outtake van zijn akoestische covers-album uit 1992 Good as I Been to You.

De romantische track dook twee jaar later op in de film Natural Born Killers. Trent Reznor van Nine Inch Nail was door Oliver Stone anagetrokken om goed volk te verzamelen voor de muziekjes. Patsy Cline zit erbij, Leonard Cohen, Cowboy Junkies, Peter Gabriel en natuurlijk de lange nagels zelf.
Jammer genoeg koos meneer Reznor evoor om Dylan's nummer voor een stuk te begraven onder dialoog uit de film. Een "propere" versie, zonder Woody Harrelson, is nog steeds niet opgedaagd - en daar hoopten een aantal fans op.

Bob Dylan's versie in Natural Born Killers

Comme si de rien n'etait

Het is geen originele compositie van de neuzelende bard, zoals mevrouw Sarkozy denkt. Op haar nieuwste cd Comme si de rien n'etait brengt Carla Bruni een cover van het prachtige nummer.

See the pyramids around the Nile
Watch the sun rise
From the tropic isle
Just remember darling
All the while
You belong to me
See the market place
In old Algiers
Send me photographs and souvenirs
Just remember
When a dream appears
You belong to me

And I'll be so alone without you
Maybe you'll be lonesome too

Fly the ocean
In a silver plane
See the jungle
When it's wet with rain
Just remember till
You're home again
You belong to me

Oh I'll be so alone without you
Maybe you'll be lonesome too

Fly the ocean
In a silver plane
See the jungle
When it's wet with rain
Just remember till
You're home again
You belong to me

De zangeres herinnert er haar geliefde aan dat waar hij zich ook bevindt, wat zij ook beleeft, "you belong to me." Natuurlijk is het gemakkelijk om hier in allusies te zien op recente gebeurtenissen in het leven van de knappe Italiaanse.
In december werd het kersverse koppel voor het eerst samen opgemerkt in Egypte en even later trok de president alleen naar Algerije, terwijl zijn geliefde alleen achter bleef in Parijs. Teveel overeenkomsten om toevallig te zijn.

In de hoesnota's staat aangegeven dat het nummer door Bob Dylan werd geschreven. Dat is niet het geval. Robke Zimmerman had zelfs nog geen haar op zijn… euh, tanden toen het nummer werd geschreven.

Amazon.fr probeert dat recht te zetten: "popularisé par Bob Dylan et écrit par Pee Wee King" heet het daar. Maar zelfs dat is maar benadering van de waarheid.

De officiële credits lezen: "Pee Wee King, Redd Stewart and Chilton Price".

Pee Wee King

Pee Wee King was een uitstekende fiddler, van Poolse afkomst. Zijn specialiteit was het bewerken van walzen, polkas en cowboy songs tot country. In de jaren veertig tourde hij met zijn eigen band rond. De zanger van die band, the Golden West Cowboys, was Redd Stewart.
In 1951 beleefden de twee hun grote doorbraak toen hun song 'The Tennessee Waltz door Patti Page de hitlijsten werd ingezongen. Ze hadden het nummer vijf jaar eerder geschreven, als een bewerking van 'The Kentucky Waltz" van de toonaangevende bluegrass muzikant Bill Monroe.

King had ook zijn eigen programma bij de radiozender WAVE, die uitzond van uit Louisville, Kentucky.
In de muziekbibliotheek van het radiostation werkte Chilton Price.

Chilton was in 1914 geboren in de buurt van Fern Creek, Kentucky.
Haar vader, Chesley Hunter Searcy, was advocaat en amateur muzikant. Hij had haar de liefde voor de piano bijgebracht. Ze studeerde muziek aan de universiteit van Louisville en speelde viool bij het plaatselijke orkest tijdens de jaren dertig en veertig. Na haar huwelijk met de zakenman Robert L. Price vond ze een vaste job in de muziekbibliotheek gemakkelijker te combineren met de opvoeding van haar dochter.

De bibliothecaresse

Ze had zelf ook enkele liedjes geschreven. Eentje daarvan ging over King, die regelmatig een praatje kwam slaan, wanneer hij in de bibliotheek wat 78-toeren platen kwam oppikken voor zijn show. De song heette 'Slowpoke'. King was meteen enthousiast. Hij raadde haar aan de muziek vast te laten leggen bij een uitgever. Daar kende zij echter niks van. Kon hij dat niet voor haar doen.

King nam het nummer op, met Stewart als zanger. 'Slowpoke' werd in 1951 de grootste hit voor Pee Wee King en zijn band. Een nummer 1 op de Billboard hitlijst.
De credits voor de song waren: "Pee Wee King, Redd Stewart and Chilton Price".
Wanneer haar later werd gevraagd of de twee heren iets hadden bijgedragen aan de tekst, antwoordde ze: "Geen woord". En aan de muziek? "Geen noot".
Maar ze vond het niet erg, voegde ze er aan toe, in een interview met Nick Clooney: "Ik wist niks over de muziek business. Als zij het niet hadden uitgegeven, zou het waarschijnlijk nooit verschenen zijn.
Ik beleefde een fantastische tijd. Ik dineerde met Mitch Miller in New York City. Ik schreef nog meer songs. De mensen vonden het mooi. Ik schreef zelfs een nummer voor Doris Day, en die zong het in een film. Ik bedoel maar, dat zou allemaal niet zijn gebeurd zonder Pee Wee King en Redd Stewart.
Ik ben hen dankbaar."

Natuurlijk vroegen de mannen haar of ze nog meer materiaal had. Ze had nog een liedje dat ze tijdens de oorlog had geschreven, over een meisje dat verlangt naar haar jongen die in verre streken is gaan vechten. King en Stewart haalden de verwijzingen naar de oorlog er uit en gaven het een nieuwe titel: 'You Belong to Me'.
Ook deze keer zetten zij hun namen er onder.

Sue Thompson zette de eerste versie op plaat voor het country label Mercury. Die versie sloeg niet echt aan.
Patti Page coverde het daarna voor een b-kantje. De a-kant, 'I Went to Your Wedding', bereikte de eerste plaats en daardoor kreeg de andere kant ook veel aandacht. Het bereikte zelfs de vierde plaats in de hitlijst.

Zoals toen gebruikelijk pikten onmiddellijk vele andere artiesten het succesnummer op. Dean Martin haalde als hoogste notering een twaalfde plaats.

Dean Martin

Maar de populairste versie werd die van Jo Stafford. Haar cover schoot door naar de top aan beide kanten van de oceaan. Het werd zelfs het allereerste nummer in Engeland, gezongen door een vrouw, dat de felbegeerde eerste plaats haalde.

Jo Stafford

In augustus 1952 stonden de drie versies dus naast elkaar in de Amerikaanse top 20. De verkoopscijfers werden gecombineerd in de hitlijst van Cash Box, waar het nummer een half jaar lang in genoteerd bleef, met als hoogste notering de nummer 1.

Tien jaar later zongen The Duprees het nummer nog eens de top 10 in, met een doo-wop versie.

The Duprees

In de film

Naast Bob Dylan dook de song nog een aantal keren op in films. Jason Wade, de zanger van Lifehouse bracht het in 2001 de film Shrek, terwijl Tori Amos twee jaar excelleert tijdens een trouwfeest in Mona Lisa Smile.

En ben ik het alleen die 'You Belong To Me' terug hoort in Dylan's eigen 'Make You Feel My Love'?

Guess I'm Dumb

2008-07-30T02:01:00.000-07:00

Guess I'm Dumb

Eigenlijk wou ik een stukje schrijven over een plaat van The Beach Boys. Maar waar moet ik beginnen? Pet Sounds kent iedereen. Of zou iedereen toch moeten kennen.
Maar de jongens van het strand zijn veel meer dan dat ene album.
Dus wou ik over Today schrijven. Misschien wel mijn favoriete plaat van de groep. Net voor Pet Sounds. Even goed, maar niet kapot geprezen. Al deed Oor's Muziekencyclopedie de plaat ooit af met iets in de strekking van "de jongens zijn inmiddels hard aan verkering toe."

Maar toen kwam ik 'Guess I'm Dumb' tegen. Geschreven en opgenomen tijdens de sessies voor Today en cadeau gedaan aan een van de sessiemuzikanten: Glenn Campbell. Een overschotje dus eigenlijk, maar dan wel eentje van grote klasse. Een van de vele vergeten pareltjes uit de muziekgeschiedenis.

Onder druk

Tussen oktober 1963 en oktober 1964 bracht Capitol maar liefst vier platen - ik herhaal: vier langspeelplaten - uit van de Beach Boys: Little Deuce Coupe, All Summer Long, The Beach Boys' Christmas Album en Beach Boys Concert.

En dat kwam allemaal uit het koppeke van één man: Brian Wilson. Waar The Beatles met vieren waren en de hulp kregen van George Martin, deed de oudste van de drie broertjes het allemaal alleen: productie, arrangementen en - voor het grootste stuk - schrijven. Niet te verwonderen dus dat de man fysiek en emotioneel uitgeput raakte.

Op 23 december van dat jaar kreeg Brian een zenuwinzinking. The Beach Boys zaten in het vliegtuig op weg naar Houston, de eerste halte in de zoveelste tournee. Het was hem ineens allemaal teveel geworden. Hij besefte dat het zo niet meer verder kon. Er moest iets gebeuren. Hij besloot te stoppen met op te treden. Doodleuk deelde hij de rest van de band mee dat hij zich wou toeleggen op het studiowerk. Hij zou er de muziek creëren terwijl de band op tournee ging.
Met enige tegenzin gingen de jongens akkoord.

Maar dan moest er wel dringend een vervanger worden gevonden.

Glen Campbell

De Wrecking Crew zoals ze zich graag noemden, was een bende van de allerbeste studioratten die in de jaren zestig hun goedbelegde boterham verdienden met het inspelen van filmmuziek. Daarnaast konden ze ook worden ingehuurd door om het even wie: Elvis Presley, Frank Sinatra, Phil Spector. U vraagt, wij spelen. 'River Deep, Mountain High', 'These Boots Are Made For walking', 'Last Train to Clarksville', 'Monday, Monday' ,'Mrs. Robinson'… allemaal hun werk.
De oudere studiomuzikanten vonden het maar niks. De nieuwe generatie hielp de zaak om zeep met die rock' n' roll rotzooi: "They're wrecking the business".

Een van de gitaristen uit die pool was 28-jarige gitarist: Glen Campbell.

Glen was in 1936 geboren in een kroostrijk gezin uit Billstown - een onoogelijk klein dorpje in Arkansas. De depressie nog volop aan de gang en de Campbells waren dan ook straatarm.
Een oom leerde hem gitaarspelen. Daar bleek hij talent voor te hebben en als 17-jarige trok hij daarom naar Albuquerque, New Mexico. Daar woonde een andere oom, die een band had die meedraaide in het rodeo circuit.

De jongeman merkte echter al snel dat hij veel beter was dan de anderen. Toen hij hoorde dat in L.A. meer was te verdienen trok hij daar naar toe. Na wat mislukte pogingen om een solo carrière uit de grond te stampen vond hij er zijn draai als studiomuzikant.

Toen The Beach Boys hem vroegen om voor een paar maanden in te springen voor Brian had hij eigenlijk geen redenen om daar op in te gaan. Het studiowerk was erg goed betaald: voor enkele uren per dag kreeg hij veel meer dan de band hem kon betalen om rond te trekken van stad naar stad. Bovendien had hij een vrouw, twee kinderen en stond hij erg graag op de golfbaan.
Zoals alle leden van de Wrecking Crew had hij echter een enorm respect voor Brian Wilson.

Als tegenprestatie stelde Brian voor hem te helpen om zijn solo-carrière terug in gang te helpen zetten. Hij zou hem helpen een song op te nemen. Dat werd 'Guess I'm Dumb'.

De backing track

Campbell kende het nummer al. Hij had immers mee gespeeld bij de opname van de backing track.

Die sessie had plaats gevonden op 14 oktober 1964, als onderdeel van de opnamen voor The Beach Boys Today.

In de Western Recorders in Hollywood had Brian die woensdagavond om 22:30 het kruim van de studiomuzikanten uit Los Angeles verzameld. Niet minder dan twintig muzikanten zaten samengeperst in de relatief kleine ruimte van studio 3.
Kijkt u rustig even rond: aan het drumstel herkent u Hal Blaine , Larry Knetchel verstopt zich achter zijn bas. Er zijn vijf blazers, waaronder Steve Douglas op tenor sax. Vier violisten, twee viola's en twee cello's. Brian zelf speelt piano, kleine broer Carl 12-snarige elektrische gitaar. Daarnaast zijn er nog twee gitaristen: Tommy Tedesco (Batman, M.A.S.H., Bonanza…) speelt elektrische en Glen Campbell akoestische gitaar.
En iedereen speelt live!

De sessie markeert de overgang tussen Brian's oude manier van opnemen en de toekomst. Alle songs voor de LP tot dan toe waren opgenomen door The Beach Boys zelf, eventueel aangevuld met een sessiemuzikant voor de instrumenten die de jongens zelf niet konden bespelen: accordeon of saxofoon of zo.

Door het complexe arrangement, met al die strijkers en blazers, is 'Guess I'm Dumb' - veel meer dan om het even welk ander nummer van Today - de voorbode van de gesofisticeerde productie die Brian zou toepassen op Pet Sounds.

Grote stukken van de opname zijn (illegaal) uitgebracht door het Sea Of Tunes label op de bootleg Unsurpassed Masters Vol. 7 (1964) - The Alternate 'Beach Boys Today!' Album, Vol. 1. Daarop kun je horen dat Brian de sessie begint met de mededeling: "Ik heb nog geen titel...Ik denk dat ik het 'If I'm Dumb' ga noemen, of iets in die aard...".

Tegen het einde van de drie uur durende sessie is de tweeëntwintigste poging compleet en perfect. Toch roept de geluidstechnicus Chuck Britz: "Brian, wacht even.. we hebben tijd voor nog eentje. Laat ons er nog eentje doen, dat wordt 'em."
Brian, zittend aan de piano, spoort de anderen aan: "Maak het heel goed!" En dat wordt het ook. Maar er is een technisch probleempje met de band, waardoor take 22 uiteindelijk toch de uitverkoren opname wordt.

De drie-sporenband is helemaal gevuld: drums en gitaren zitten links, piano en bas in het midden, strijkers en blazers rechts. Er zal een reductie mix nodig zijn om het nummer te kunnen inzingen. Daarbij wordt de band gekopieerd naar een nieuwe drie-sporen band, waarbij een aantal sporen op één spoor worden samengevoegd. Zoiets is onherroepelijk en het is dan ook een belangrijke taak voor de geluidstechnicus.

Russ Titelman

Maar eerst moet er een tekst worden geschreven. Dat is iets waarvoor Brian graag de hulp van anderen inroept. Dikwijls is dat zijn nieuwste "beste vriend". En in de lente van 1965 was dat Russ Titelman.

Titelman zou later bekend worden als producer van goed volk als Ry Cooder, Randy Newman, Buffalo Springfield, Paul Simon, Little Feat, Gordon Lightfoot, Eric Clapton (Unplugged), enz… Maar op dat moment stond hij nog helemaal aan het begin van zijn carrière.

"Brian heb ik leren kennen door mijn werk bij de muziekuitgever Screen Gems," vertelde Russ Titelman, in 1996, tijdens een zeldzaam interview aan Timothy White. "Brian kwam Lou Adler er regelmatig opzoeken in zijn kantoor in L.A.. Ik hing daar dikwijls rond en dan zag ik hem. Ik ging hem ook opzoeken in zijn kantoor. Dat was een grote ruimte boven een bank op de zuidoostelijke hoek van Sunset en Vine, waar hij zich terugtrok om te schrijven.
Soms bezocht ik hem in zijn appartement in Hollywood. Dat was erg Spartaans ingericht, om het zacht uit te drukken. Maar er stond wel een piano.
Hij was gek op [de komiek] Jonathan Winters. Hij kende al zijn sketches uit het hoofd en lachte zich dan een breuk. Heerlijk was dat.
'Sheri, She Needs Me' schreven we op de piano in het huis van zijn vriendin, Marilyn [Rovell], waar hij even later mee trouwde. En 'Guess I'm Dumb' schreven we in het appartement waar hij met Marilyn woonde."

"Brian was als een kind," gaat hij verder. "Hij liep rond op blote voeten en in jeans. Ik was geen fan van zijn vroege surfmuziek, maar vanaf dat hij Phil Spector begon te aanbidden en georchestreerde surf muziek verzon, toen werd het interessant. Ik hield van het spontane in wat hij bedacht.
Met Pet Sounds overtrof hij Phil. Hoe goed Phil ook was, zijn orkestraties waren allemaal eender. Maar Brian werkte niet volgens een geijkte formule."

Het inzingen

Mogelijk was de tekst niet op tijd klaar voor Today, maar de Beach Boys hebben de backing track nooit ingzongen. Glen Campbell krijgt dus zijn kans.

Volgens de auteur Keith Badman gebeurde dat op 8 maart 1965 (de dag dat de LP Today in Amerika werd uitgebracht), terwijl zijn collega, Andrew G. Doe het houdt op 19 april. Plaats van actie is in elk geval opnieuw Studio 3 van Western Recorders.

Naast Glen zelf heeft Brian nog wat anderen uitgenodigd voor de backing vocals: zijn vrouwtje Marilyn met haar zus Diane Rovell en vriendin Ginger Blake. Samen vormen zij het meidengroepje The Honeys.
Broer Carl is er ook bij en Brian zal zelf ook meezingen.

Tijdens de reductie mix is de de backing track in mono gemixt en samengebracht op het middelste spoor. Glen's zang komt links en de backing vocals rechts.

Glen kondigt vooraf aan: "Om het te maken gelijk ik het wil, zal ik 'Shit' roepen!" Het aantal pogingen dat hij nodig heft om het te perfectioneren is niet genoteerd, maar aan het einde van het plaatje hoor je Brian, vanuit de controleruimte roepen: "Dat was uitstekend! Kom eens luisteren."

Daarna verzamelen Brian, Carl en The Honeys rond twee microfoons.

Teleurstelling

Het plaatje wordt op 7 juni 1965 uitgebracht door Capitol, met 'That's Alright' als b-kant.

Titelman is ondertussen slaggitarist geworden in de band van de TV-show Shindig. Natuurlijk mag Campbell er zijn single gaan voorstellen.
Het playbacken had hij nog niet helemaal onder de knie.

Ondanks de sterke melodie, het prachtige Wall of Sound arrangement en de vocale hoogstandjes betekent de single echter niet de verhoopte doorbraak voor Campbell. 'Guess I'm Dumb' haalt niet eens de Billboard Top 100.

Het succes zou nog even op zich laten wachten. Het kwam er, twee jaar later, dankzij de samenwerking met een ander pop genie van de jaren zestig: Jimmy Webb. ‘Wichita Lineman’ en 'By the Time I Get to Phoenix'.
En daarna werd hij een countryster met ‘Gentle On My Mind' en een parodie met 'Rhinestone Cowboy'.

Randy Newman - A Few Words In Defence Of Our Country

2008-07-18T00:55:00.000-07:00

A Few Words In Defense Of Our Country

Begin augustus verschijnt bij Nonesuch Records een nieuwe studioplaat van Randy Newman: Harps And Angels. Dat is groot nieuws, want het was bijna tien jaar geleden dat zoiets nog eens het geval was.

Vooral bij ons zal de plaat zeker wat aandacht krijgen want in 'Piece of the Pie' wordt zowaar even geruzied tussen een Vlaming en een Waal. "The proceedings are briefly interrupted by a pair of bickering Belgians, proving that even the tiniest, prettiest places can be divisive," heet het in de perstekst.

Waarin een klein land, euh… klein kan zijn.

Maar dat is nog niet alles. Ook onze koning Leopold II krijgt er van langs in 'A Few Words in Defense of Our Country'. Wij hebben slechte leiders de laatste tijd, zo houdt hij zijn landgenoten voor, maar wij zijn niet de enigen. Kijk maar eens wat de Romeinen hebben uitgevreten, of de Spaanse inquisitie, Stalin, Hitler, of onze Leopold dus.

De song werd begin vorig jaar al uitgebracht maar was toen enkel beschikbaar als download via iTunes.
Newman gaf als uitleg: "I don't like to write songs about current events. This one, for instance, won't be relevant when this administration is no longer with us. It's such a unique administration, though, that I thought it would be interesting to write something about it. I don't think we'll ever have one like it again."

De song was zo controversieel dat The New York Times het niet aandurfde om de volledige tekst af te drukken. Maar Rolling Stone riep het nummer uit tot de een-na-beste track van het jaar! "Right behind Jay-Z and ahead of Rihanna" merkt Newman tussen neus en lippen even op.

A few words In defense of our country

I’d like to say
A few words
In defense of our country
Whose people aren't bad
Nor are they mean
Now, the leaders we have
While they're the worst that we've had
Are hardly the worst
This poor world has seen

Let's turn history's pages, shall we?

Take the Caesars, for example
Why, with the first few of them
They were sleeping with their sister, stashing little boys in swimming pools, and burning down the city
And one of 'em, one of 'em appointed his own horse to be Counsel of the Empire
That's like vice president or something
That's not a very good example right now, is it?
But here's one:
Spanish Inquisition
That's a good one
Put people in a terrible position
I don't even like to think about it
Well, sometimes I like to think about it

Just a few words
In defense of our country
Whose time at the top
Could be coming to an end
Now, we don't want their love
And respect at this point's pretty much out of the question
But in times like these
We sure could use a friend

Hitler
Stalin
Men who need no introduction

King Leopold of Belgium, that's right
Everyone thinks he's so great
Well, he owned the Congo
He tore it up too
Took the diamonds
Took the silver
Took the gold
You know what he left 'em with?

Malaria

You know, a president once said, "The only thing we have to fear is fear itself"
Now it seems like we're supposed to be afraid
It's patriotic, in fact
Color-coded
What we supposed to be afraid of?
Why, of being afraid
That's what terror means, doesn't it?
That's what it used to mean

You know, it pisses me off a little that this Supreme Court's gonna outlive me
Couple young Italian fellas and a brother on the Court now too
But I defy you, anywhere in the world, to find me two Italians as tightass as the two Italians we got
And as for the brother
Well, Pluto's not a planet anymore either

The end of an empire
Is messy at best
And this empire's ending
Like all the rest
Like the Spanish Armada
Adrift on the sea
We're adrift in the land of the brave
And the home of the free

Goodbye
Goodbye
Goodbye

Goodbye

Delia's Gone - deel 2

2008-07-16T06:28:00.001-07:00

Kerstavond van het jaar 1900

De Yamacraw buurt van Savannah, Georgia stond bekend als "arm, zwart en gewelddadig". Die avond werd er Kerstmis gevierd in het huis van Willie West. Er was veel volk. Iemand speelde op het orgel. Er werd gelachen en gezongen. De drank verhoogde de feestvreugde.

Een van de gasten was het buurmeisje, Delia Green. Ze was pas veertien en werkte voor West als poetsvrouw. Haar vriendje, Cooney was er ook. Eigenlijk heette hij Moses Houston. Hij was vijftien.
De kinderen hadden al eerder die avond ruzie gemaakt.
Omstreeks kwart na elf was het weer prijs. Cooney had het meisje geplaagd door te zeggen dat ze zijn vrouw was. Hij had lopen opscheppen over hun seksuele activiteiten.
Cooney: "Mijn vrouwtje is boos op mij, vanavond. Ze luistert niet. Ze praat niet met me. (Tot Delia:) "Je weet niet hoeveel ik van je hou."
Delia: "Jij hoerenjong. Je gaat al vier maanden met me. Je weet dat ik een dame ben."
Cooney: "Dat is een leugen. Je weet dat ik je al zo dikwijls heb gehad als ik vingers en tenen heb."
Delia: "Jij liegt!"
Op dat moment greep Willie West in. Hij driegde ermee de jongen buiten te zetten als hij zich niet gedroeg.
Boos liep Cooney zelf naar de deur, maar dan scheen hij zich te bedenken. Opeens nam hij een revolver en schoot. Het meisje werd getroffen in de maag en zakte bloedend in elkaar.
Verschrikt door wat hij zelf had aangericht rende de jongen de deur uit. Enkele andere gasten renden hem achterna en brachten hem terug binnen.
Het zwaar gewonde meisje werd naar het huis van haar moeder gebracht, waar ze op Kerstdag, om 4 uur in de ochtend overleed. Ze werd begraven in een naamloos graf op het kerkhof van Laurel Grove South in Savannah.

Cool in de rechtszaak

In maart 1901 moest Moses Houston zich verantwoorden voor de rechtbank.

De plaatselijke pers volgde de zittingen op de voet. Vanaf het begin beklemtonen ze hoe kalm, cool, beslist en beleefd Cooney was. De jongen verscheen in de rechtbank, gekleed in een korte broek - "mijn lange broek is in de was".
Een krant meldt dat hij "meer dan gemiddeld intelligent lijkt voor een neger".

Hij hield vol dat het om een ongeluk ging.
Hij vertelde hoe hij omstreeks 7 uur die avond naar het huis van meneer West was gegaan. Hij was op zoek naar Delia, maar die was er niet. Meneer West vroeg Cooney dan om een pistol op te gaan halen dat hij had binnen gebracht om te worden hersteld.
Toen Cooney terug kwam legde hij het pistool onder een doekje op tafel.
Hij werd opnieuw om een boodschap gestuurd. Deze keer moest hij bier en whiskey bij halen. Bij zijn terugkeer begon hij te spelen met een andere jongen. "...die pakte het pistol en we waren er om aan het vechten. Ik kreeg het te pakken. Het pistool ging af en Delia werd getroffen."
Deze versie werd bevestigd door ene Willie Mills.
Maar drie andere getuigen haalden het verhaal onderuit. Mills was zelfs al weg toen het schot viel. Alle drie bevestigden dat de beschuldigde woest werd nadat Delia hem had uitgescholden voor "a son of a bitch."

Raiford Falligant, de blanke advocaat van de beschuldigde wees op de jeugdige leeftijd van de jongen. Hij beklemtoonde ook dat het huis een slechte reputatie had en dat iedereen gedronken had.

De jury verklaarde hem schuldig. Maar beval tegelijk aan rekening te houden met zijn jonge leeftijd. Hierdoor ontsnapte Houston aan de doodstraf en kwam hij er van af met een veroordeling tot levenslange dwangarbeid.
Terwijl zijn moeder, "een oude zwarte, maar respectabele uitziende vrouw" in elkaar zakte bij het aanhoren van het verdict, bleef de jongen kalm en antwoordde - waarschijnlijk op aanraden van zijn advocaat: "Thank you, sir."

Wanneer men hem achteraf vroeg wat hij er van vond, zei hij dat hij "er niet blij mee was maar dat hij het zou moeten verdragen."

De volgende dag melden de kranten uitgebreid dat de jongen geen spijt betoonde. Erger nog, ze laten het voorkomen dat de jongen eerder triomfantelijk het vonnis had aanhoord en de blanke rechter had bespot.

Geboorte van een traditional

Al snel werden de gebeurtenissen verwerkt in een lied, dat lokaal de ronde deed. Is het uit woede om zo een zware straf voor een kind? Of misschien is het puur uit cynisme omwille van de verslaggeving in de kranten dat men een parodie maakt van de gebeurtenissen.

In de song wordt nergens vermeld dat het eigenlijk om twee kinderen gaat en ook het feit dat het kleurlingen waren wordt verzwegen. Integendeel zelfs: omdat de naam Cooney in die richting zou wijzen krijgt de moordenaar een nieuwe naam: nu eens heet hij Curtis of Curly, dan weer is het Kenny of Tony.

De klemtoon komt helemaal te liggen op de stoere, koele houding van de moordenaar.
Om het helemaal duidelijk te maken wordt aan het einde nog wat nieuws toegevoegd. Wanneer de rechter Curly (of Tony,…) een straf van 99 jaar oplegt, reageert hij laconiek: "99? Mijn jongere broer heeft 999 jaar gekregen."

De naam het onschuldige slachtoffer daarentegen wordt besmeurd: Delia wordt bestempeld als rounder (gokker bij het dobbelen). Verongelijkt merkt de dader op: "You loved all them rounders, never did love me."
De ondertoon is: iemand met zo een losbandig leven verdient geen respect. Zij heeft het zelf gezocht.

Uiteindelijk, zo meldt de zanger nog, zijn er nu twee levens verwoest: "Curtis in the jailhouse, drinking from an old tin cup". Wat heeft het voor zin? Daardoor komt zij toch niet terug, want "Delia's in the graveyard, she ain't gettin' up."

Een van de allereerste bluesnummers

In een interview vertelde Reverend Gary Davies ooit dat dit nummer de eerste bluessong was die hij ooit hoorde. "[De bluesvorm] brak door in 1910. Ik heb geen idee waar die opeens vandaan kwam. Ik hoorde hem voor het eerst toen er iemand in mijn straat wat op een gitaar zat te tokkelen. Dat was de eerste die ik, wat ze noemen "the blues", hoorde spelen.
Toen ik gitaar begon te spelen bestond er niet eens iets dat "blues" werd genoemd. Ze speelden andere songs. De blues begon toen pas te ontstaan.
Op de vraag wie de eerste bluesspeler was die hij hoorde, antwoordde de blinde zanger: "Een kerel die Porter Irving heette. Hij speelde dat nummer over Delia. Hij werd geboren in South Carolina, waar ik ook vandaan kom."

Delia, Delia how could it be?
Wanted everyone,
But you never had time for me
All the friends I ever had are gone.

Dat situeert het ontstaan van de tekst in het eerste decennium van de vorige eeuw.

De bladmuziek van ' One more Rounder Gone' wordt voor het eerst gepubliceerd in 1911.

Die titel verwijst naar een van de vele varianten voor het "refrein". Een echt refrein is er niet, maar de laatste regel van elke strofe komt telkens terug.
Opvallen is het groot aantal varianten voor die laatste regel: "One more rounder gone", "All I done had done gone", "Poor gal, she gone", "She's dead, she's dead and gone" of "All the friends I ever had are gone".

De vaudeville artiest Reese du Pree bracht deze titel in februari 1924 voor het eerst op het OKEH label, als b-kant van 'Norfolk Blues'. Du Pree is een van de mannen die aanspraak maakt op de titel van eerste bluesman. Daarvoor wordt verwezen naar zijn eerste 78-toerenplaat 'Long Ago Blues', uit november 1923. Daarop is overigens geen gitaar te horen maar begeleiding van een piano.
De versie van du Pree is in 1996 verschenen op de cd Male Blues Of The Twenties. Volume 1.

M. L. Hamlin publiceert de bladmuziek van 'Delia's Gone' in 1924. Hij heeft de song in Durham, North Carolina genoteerd. Een andere uitgever, N. I. White volgt een jaar later. Hij meldt dat hij de song heeft opgeschreven "volgens de herinnering van Goodell uit Spartanburg, South Carolina. Die leerde het van een oude neger die hij één dollar betaalde om hem te leren gitaarspelen." Dat zou zijn gebeurd tussen 1900 en 1904.

Newman L. White meldt in 1928, in American Negro Folk Songs: "Merk op dat in alle "Delie" songs - die nauw verwant zijn aan 'Frankie and Albert', misschien zelfs stamen van de dezelfde bron - de situatie omgekeerd is: de vrouw wordt neergeschoten door de man in plaats van andersom."

Twee keer Blind Willie McTell

Lead Belly neemt een versie op in de jaren dertig, gevolgd door Blind Willie McTell in 1940. Heet het dan nog 'Little Delia', negen jaar later zet hij de song opnieuw op band, voor de plaat Atlanta 12 String, op Atlantic Records.
Deze keer heet de song 'Delia's Gone'.

Ook McTell situeert beide hoofdrolspelers in een milieu van gokkers en dobbelaars. Dat maakt het allemaal minder erg: "She's one more rounder gone."
Niemand behoudt enige waardigheid: Delia's ouders vinden haar dood minder erg dan het feit dat ze niet thuis is gestorven. En Delia zelf is van geen belang. Ze is slechts de aanleiding waardoor het hof de schaamteloze moordenaar kan straffen.

Hij is ook de eerste die een reden opgeeft voor de moord:

Delia, Delia how can it be?
Say you love them rounders
And you don't love me.
She's all I got is gone.

McTell legt niet de nadruk op het verhaal, maar breekt de song op in vele korte fragmenten, die heen en weer schieten in de chronologie. En ieder even wat aandacht geven. Maar Kenny steelt natuurlijk weer de show:

Kenny said to judge, "What's the fuss about?
Just that no good woman trying to put me out"

Naar de Caribische eilanden

Op de een of andere manier raakt de song onder de naam 'Delia's Gone' populair op de Bahama's.

Daar duikt voor het eerst een regel op, waarmee elke strofe wordt beëindigd: "Delia's gone, one more round, Delia's gone". Waarschijnlijk was het slangwoord "rounder" (gokker) - uit de regel "One more rounder gone" - daar niet gekend.

De mento banjospeler Blake Alphonso Higgs zet de song in 1952 op plaat. Onder de naam Blind Blake is hij jarenlang leider van het huisorkest in het Royal Victoria Hotel in Nassau. Amerikaanse toeristen willen wel eens een van zijn platen mee naar huis nemen. Rum & Coconut Water bijvoorbeeld, met daarop songs als 'Sloop John B' en 'Delia's Gone".
Zo maakt de song terug de oversteek naar het Amerikaanse vasteland.

Net op tijd voor de Calypso-rage die begin jaren vijftig doorbreekt.
Josh White, Pete Seeger en Harry Belafonte, transformeren 'Delia's Gone' terug in een Amerikaanse ballade, zei het met een Caribische ondertoon.

Later volgen nog country en rockversies, onder andere van Bud & Travis en Waylon Jennings".

Johnny Cash

Na een optreden in Santa Fe, op 27 februari 1993, was Rick Rubin de zanger gaan opzoeken in zijn kleedkamer. Rubin is een grote bebaarde kerel, eigenaar van het platenlabel Def American Records, dat uitsluitend rap en heavy metalbands een platform gaf. Hij stelde de countrylegende voor om samen een plaat te maken. Maar helemaal anders dan de platen die Cash de afgelopen twintig jaar maakte. Terug naar de essentie: puur en kaal. Alleen een zanger met zijn gitaar. Dat zou hem terug kunnen laten aansluiting vinden bij een jong publiek.
Cash geloofde er niet in, maar besloot de producer toch een kans te geven.

De nu legendarische "Living Room Sessions" vonden plaats tussen 17 en 20 mei 1993 - een paar vrije dagen in het drukke tourschema van de 61 jarige man. De opnamen waren oorspronkelijk alleen maar bedoeld als demosessies. Naast nieuwe versies van songs uit Cash zijn rijke repertoire, kwam Rubin aanzetten met hedendaagse songs van mensen als Tom Waits en Glenn Danzig.
"Ik koos songs die ik goed vind," verklaarde Cash. "Vele daarvan zijn zwaar op de hand en vele ook zeer donker. Er valt niet veel te lachen. "Misschien vloeit er wat meer bloed op de deze cd dan op het gemiddelde folk of country album." Het thema van de cd "is kind of sin and redemption," lichtte hij nog toe.

Een van de songs, die Cash aandroeg is 'Delia's Gone'. "Ik zing het vaak tijdens concerten - fans vragen er altijd om. Dus dacht ik: ik neem een nieuwe versie op en probeer het uit voor een nieuw publiek."

Hij zette het nummer in 1962 op zijn dertiende langspeelplaat The Sound of Johnny Cash. De song werd toen toegeschreven aan de mysterieuze figuren Karl Silbersdorf en Dick Toops. Van geen van hen is verder nog ooit iets opgedoken.

Voor de gelegenheid heeft Cash de tekst aangepast: "Ik schreef een nieuwe tekst voor de traditional, omdat ik de oude tekst vergeten was."

Zoals vroeger ook al het geval was, brengt hij het verhaal alsof het hemzelf is overkomen. Hij is een naamloze, berekende moordenaar die, de "low-down, triflin'" Delia na gereisd is naar Memphis. Zodra hij haar heeft gevonden bind hij haar op een stoel en schiet haar genadeloos neer.

First time I shot her, I shot her in the side
Hard to watch her suffer, but with the second shot she died

De luisteraar komt niets te weten over het motief voor de moord.
Zijn geweten begint pas te knagen als hij in de cel belandt, belaagd door het spookbeeld van Delia.

But jailer, oh jailer, jailer I can't sleep
'Cuz all around my bedside I hear the patter of Delia's feet

Maar dat duurt maar even, want in de laatste strofe raadt hij de luisteraar aan zich niet te laten doen:

So if your woman's devilish, you can let her run
Or you can bring her down and do her like Delia got done

Ze heeft er tenslotte om gevraagd.

Ondanks het weinig opgewekte thema werd 'Delia' Gone' in april 1994 naar voor geschoven als de eerste single en openingsnummer van is de come-back cd American Recordings.
Anton Corbijn nam er een video voor op. Kate Moss lijkt niet erg op een zwart, veertien jarig meisje. Maar dat hindert niet. De clip sloeg aan bij de MTV-generatie.
Toch haalde de single de hitlijsten niet. Niet alleen omdat de song niet werd gedraaid op de Amerikaanse radio, maar vooral omdat de distributie van het Def American label nog niet op punt stond.
Dat kwam allemaal in orde, zodar Sony de zaak in handen nam.

Terzijde: ook de trage versie van 'I'm Free from the Chain Gang Now', waarmee de laatste American cd A Hundred Highways afsluit is een remake van diezelfde LP uit 1962. Waarmee de cirkel rond is.

Bob Dylan - "All the friends I ever had are gone"

Mogelijk haalde Rubin zijn inspiratie voor de terugkeer van Cash bij Bob Dylan's eerste akoestische rootsplaat. Good As I Been To You was uitgekomen in november 1992 - enkele weken voor zijn bezoek aan de man in black.
Op die plaat horen we ook enkel Dylan zelf: zijn stem en akoestische gitaar.

Voor de opvolger, opgenomen in de zomer van 1993, neemt de man uit Duluth, ook een nieuwe versie op van de oude traditional. Ook hij had het nummer aan het begin van de jaren zestig voor het eerst gebracht. Helemaal aan het begin van zijn carrière, stond het nummer op zijn repertoire tijdens optredens in het Dinkytown folk circuit in Minneapolis.

En ook Dylan neemt niet zomaar klakkeloos een bestaande versie over (al heeft hij wel heel goed geluisterd naar de versie van Stefan Grossman op Aunt Molly's Murray Farm uit 1969). Hij heeft zijn interpretatie zowel gemodelleerd op de versie van Blind Willie McTell als op die van Reverend Gary Davies.

In zijn cryptische hoesnota's licht hij toe:
"DELIA is een triest verhaal - twee of meer versies versmeed tot een. de song laat niets in het midden, komt de bocht om gevlogen, lijkt over misplaatste loyaliteit te gaan.
Delia zelf, niet bepaald koningin Gertrude, Elizabeth 1 of zelfs Evita Peron, rijdt niet op een Harley Davidson over de snelweg door de woestijn, heeft geen nieuw bloed nodig & zou nooit zomaar gaan winkelen.
De kerel in de rechtbank klinkt als een pooier in primaire kleuren. Hij heeft geen interesse in moskees op een tempelberg, het laatste oordeel of wereldoorlog 111, stopt zijn hoofd niet tussen zijn knieën & weent niet & draagt geen punthoed. Hij verontschuldigt zich niet & is gedoemd om te worden vergeten.
Heeft deze song rechtschapenheid? Reken maar. Tolerantie van het onaanvaardbare lijdt tot de laatste opkuis.
de zanger praat niet met zijn kop vol drank."

In zijn versie veranderd hij het perspectief van de verteller. Waar bij anderen het thema eerder hard of gevoelloos wordt neergezet, slaagt hij er in een toon te vinden die wijst op verlangen en een pijnlijk verlies. Hoewel de moord gepleegd wordt door ene Curtis, blijft de zanger helemaal alleen achter. "All the friends I ever had are gone."

Alles in zijn versie is gericht op het overbrengen van die boodschap: de melodie, de gehavende stem, het steeds weer herhalen van het refrein over verloren vrienden en tenslotte het omkeren van de laatste twee regels, waar hij eerst verteld dat Delia niet van hem hield, om dan toch nog te klagen dat ze geen tijd had voor hem.

Hoewel Dylan zijn songs een paar maanden later op band zette dan Cash, lag zijn versie een half jaar eerder in de winkel. World Gone Wrong verscheen in oktober 1993.

Wyclef Jean

Op 7 april 1999 stond Johnny Cash voor het eerst terug op de scène, na zijn zware ziekte. De American Record platen hebben hem helemaal terug aan de top gebracht. Hij heeft letterlijk zijn opgestoken middelvinger getoond aan het Nashville establishment dat hem had afgeschreven.

Zijn terugkeer kan dan ook in stijl worden gevierd met een grootste show, waaraan onder andere Bruce Springsteen en U2 meedoen. Dave Matthews is er ook, Willie Nelson en natuurlijk Emmylou Harris. Bob Dylan stuurt een speciaal opgenomen video.

Maar de verassing van de avond is rapper Wyclef Jean.
"Rick Rubin belde me," legde Jean uit. "Hij weet dat ik een brede smaak heb. Ik luister naar hip-hop maar ook naar country, klassiek, maakt niet uit. Toen ik - eventjes maar - op de universiteit zat leerde ik [de muziek van] Johnny Cash kenne. Zijn stijl sprak me: de man in het zwart, weet je wel… dat rebelse. Zijn teksten en manier van vertellen zijn eigenlijk net hetzelfde als bij rap music. Hij sloot geen compromissen in zijn teksten."

Die avond bracht Wyclef Jean een rapversie van 'Delia's Gone'. Voor de gelegenheid getooid met een Stetson.

Met dank aan…

John Garst, een professor aan de Universiteit van Georgia,die in 2000 de ware toedracht onthulde van dit verhaal. Hij ging op onderzoek, op basis van een brief uit 1928. Daarin melde de folklorist Robert Winslow Gordon aan de Library of Congress dat de oorsprong van het "Cooney Killed Delia" verhaal terug ging op waar gebeurde feiten in de zwarte buurt van Savannah, Georgia. Gordon melde dat hij krantenartikels gevonden had en ook dat hij had gesproken met de moeder van het meisje en de politieagent die de moordenaar had opgepakt. Hij had, zo schreef hij, 28 verschillende versies van het nummer terug gevonden en vijftig bladzijden van de rechtszaak gekopieerd.
Gordon's bevindingen werden echter nooit gepubliceerd en de papieren raakten verloren.

Garst heeft dan de microfilms onderzocht van Savannah Morning News en de Savannah Evening Press. Daarin vond hij de melding van de moord en de verslagen van de rechtszaak.

Delia's Gone - deel 1

2008-07-16T00:53:00.000-07:00

Het is 1994 - De muziekpers speelt Blur en Oasis tegen elkaar uit. Wie de ene groep leuk vindt moet de andere haten.

Tussen al dat Britpop geweld op MTV is er een video die er tussen uitspringt. Zwart-wit beelden van een oude man in het zwart. Hij speelt gitaar bij een open graf. Daarin ligt een vrouwenlijk: Kate Moss.
Tijdens flash backs in sepiatonen wordt gesuggereerd hoe hij haar heeft vastgebonden en vermoord.

Delia, oh Delia, Delia all my life
If I hadn't-a shot poor Delia, I'd have had her for my wife
Delia's gone, one more round, Delia's gone

Dit lijkt er meer op. Dit is de kerel die we kennen van "I shot a man in Rebo, just to watch him die."
Zonder strijkers, zonder koortjes. Geen suiker.
Johnny Cash is terug.

Een half jaar eerder bezong Bob Dylan ook de dood van een Delia op zijn tweede akoestische roots-cd. Misschien wel het hoogtepunt van World Gone Wrong.

Bij hem klinkt het:

Delia was a gambling girl, gambled all around,
Delia was a gambling girl, she laid her money down.
All the friends I ever had are gone.

Een heel andere song.
Of toch niet?

Wie is Delia en waarom moest ze dood?

Bob Dylan - Real Live

2008-07-08T12:34:00.000-07:00

Plannen en realiteit

Opgeladen door het geslaagde TV-optreden bij Letterman (zie Infidels) wil Bob Dylan, voor het eerst sinds bijna drie jaar terug op tournee - maar niet in Amerika. Hij is de slechte kritieken en de tegenvallende ticketverkoop van de religieuze tournees nog niet vergeten.
Zuid-Amerika ziet hij wel zitten. Een heel continent waar hij nog nooit is geweest.

In april 1984 beginnen de repetities, gewoon bij hem thuis in Point Dune, in Malibu. Zoals gewoonlijk experimenteert hij met verschillende muzikanten om de perfecte combinatie te ontdekken: Charlie Quintana en Ian Wallace als drummers, Tony Marsico, Greg Sutton, Tim Drummond en Greg Eyrich als bassisten en Nicky Hopkins en Benmont Tench op toetsen.
Enkel de gitarist staat vast: Mick Taylor. Hij was blijkbaar tevreden over diens inbreng bij de opnamen van Infidels. De ex-Rolling Stone gitarist brengt zijn goede vriend Colin Allen mee. Die heeft nog gedrumd bij Focus en rencenter bij de rëunie van de Bluesbreakers.

Maar na een paar weken wordt het duidelijk dat de plannen moeten worden gewijzigd. Volgens promotor Bill Graham is rondtrekken door het zuiden niet mogelijk – te chaotisch. In plaats daarvan stelt Graham voor, dat Dylan - voor het eerst in zijn carrière - alleen door Europa zou touren. Alle voorgaande keren heeft hij Europa aangedaan in het kader van een groter opzet: voor of na een Amerikaanse tournee. Graham heeft nog meer goede raad: hij adviseert om nog iemand mee te nemen. Een andere grote naam. Dat drukt de kosten en lokt grotere publieksaantallen. Het wordt Bob Dylan's eerste stadiumtournee.

De zanger zelf kan het dan eigenlijk al lang niets meer schelen. "Ik wou naar Zuid Amerika, maar dat scheen niet te gaan en dus deed ik deze tour maar... Er is geen speciale aanleiding voor...Ik wou eigenlijk naar Zuid Amerika... Maar op het laatst had ik me mentaal voorbereid om iets te doen en dus deed ik dit maar, omdat dat andere niet doorging."

Hij stelt Mick Taylor aan als leider en laat het volledig aan hem over om een band samen te stellen. Taylor kiest als drummer Colin Allen. Aan de toetsen had hij graag Nicky Hopkins gehad, maar wanneer die een piano vraagt, blijkt dat te duur. Ook Heartbreaker Benmont Tench blijkt niet beschikbaar. Faces toetsenist Ian MacLagan wordt dan maar ingeroepen. Bassist Gregg Sutton is de enige van de jonge kerels die overblijft van Dylan's keuze.
Voor het eerst in tien jaar wordt Dylan dus begeleid door een kleine band en zonder backingzangeressen.

Pas einde mei is de definitieve bezetting gekend. Veel tijd om te repeteren is er dan niet meer.
"Repeteren met Dylan heft sowieso geen zin," meent Ian MacLagan, "hij gooit er altijd nummers tussen die je nog nooit hebt gehoord. Dylan zei niet veel, maar zo is hij nu eenmaal."

Inderdaad, wanneer ze samen komen in het Beverley Theater in Los Angeles, weigert Dylan om instructies te geven. Hij laat alles over aan Mick Taylor. Maar die heeft geen idee wat er van hem wordt verlangd. Na afloop van de eerste repetitie stapt MacLagan naar Dylan toe en zegt hem: "Bedankt Bob, het is een eer om met jou te mogen werken." Bob mompelt terug: "Ik hoop dat je nog hetzelfde zegt eens de tour voorbij is."

Pas wanneer de tournee drie weken bezig is, durft Colin Allen het eindelijk aan om Bob Dylan te vragen hoe het nu eigenlijk zit met het einde van zijn songs. “We zaten in Rome in ons hotel… We zaten buiten en Bob was er bij, en ik zei: ‘Hey, Bob, als je zo naar mij kijkt op het einde van een nummer, wat bedoel je dan? Wil je dat ik er onmiddellijk een eind aan maak, of zo rap mogelijk of wacht tot de volgende tempoverandering? Hij antwoordt: ‘Wel, ik vindt dat we genoeg hebben gedaan met dat nummer en dat we er mee moeten stoppen als we ons daar goed bij voelen.’
Daar heeft een mens iets aan!"

"De ritmesectie was een vreemde combinatie," legt MacLagan uit: "Colin Allen speelde in de jaren zeventig bij Zoot Money, toen dingske er nog bij was, die van The Police [Andy Summers]. Dat was de laatste keer dat ik hem gezien had. Dat was vijftien jaar geleden. Greg Sutton kende ik niet. Maar de ritmesectie vond ik uitstekend. Een beetje rommelig misschien. Een extra gitarist was niet slecht geweest."

De splinternieuwe titels die Dylan uitprobeert tijdens de repetities duiken overigens later nooit meer terug op: 'Dirty Lies', 'Enough Is Enough' en 'Angel Of Rain (Almost Done)'.
Over dat laatste nummer zegt Ian MacLagan: "Er was een prachtige song die we een paar keer speelden. We hebben het nooit opgenomen en zelfs niet fatsoenlijk gerepeteerd. Het was een moeilijk nummer. We kenden de titel niet, maar we begonnen er een paar keer aan. Hij wou het ons niet leren."

Een slecht begin

Twee dagen later al vliegen ze naar Italië, waar op 28 mei het eerste van de 27 concerten zal plaatsvinden in de Arena di Verona.
Tijdens de allerlaatste repetitie, in het stadion zelf, weigert Dylan ook maar een van zijn eigen nummers te repeteren. Mick Taylor krijgt het op zijn zenuwen. Wanneer hij iets durft te operen over "onprofessioneel gedrag" wordt hij prompt ontslagen. De avond voor de aanvang van de tour!

Zelfs Bob Dylan ziet in dat het niet mogelijk is om korte termijn een vervanger te vinden. De volgende avond staat Mick dan ook netjes op het podium. Het mag niemand verwonderen dat dit misschien wel Dylan's slechtste concert ooit is. Er is geen setlist en de band weet niet welk nummer ze moeten spelen, in welke toonaard of wanneer ze moeten stoppen.

De volgende dag wordt inderhaast een persconferentie georganiseerd, in Villa Cortine in Sirmione. Graham laat een lijst ronddelen met nummers die Dylan "zou kunnen spelen". Op de lijst staan bijna louter “greatest hits” uit de jaren zestig. De jaren zeventig en tachtig lijken nooit te hebben plaatsgevonden. Er is haast geen religieus materiaal opgenomen in de lijst en slechts drie nummer van zijn meest recente cd, Infidels. Er staan ook drie nieuwe titels vermeld: 'Dirty Lies', 'Angel Of Rain' en 'Enough Is Enough'.
Enkel dat laatste wordt ook echt gespeeld. Negen keer zelfs. Maar Dylan slaagt er in elke keer een andere tekst te verzinnen!

Twee dagen later is er een tweede persconferentie in het Club-Haus van het St Pauli Stadium in Hamburg. Dylan ontkent dat de tour nostalgisch is omdat de klemtoon ligt op nummers uit de jaren zestig. "A Tale Of Two Cities is honderd jaar gelden geschreven. Is dat nostalgie? Gewoon weer zo'n stempel."

Op de tour wat op te peppen - de laatste hit van voorprogramma Santana is ook al tien jaar oud - heeft Bill Graham Joan Baez uitgenodigd om mee te komen spelen. Hij heeft haar verzekerd dat Dylan enkele duetten met haar wil brengen.
Bob weet echter van niks en heeft alles behalve zin in duetten met een ex van lang geleden. Wanneer hij die avond ‘I Shall Be Released’ inzet, stapt Joan naar hem toe om, zoals vroeger in één microfoon mee te zingen. Dylan ziet haar komen, stapt achteruit en gaat verder zingen in een andere microfoon.
Na vijf concerten ziet Joan Baez in dat zij niet echt is gewenst en stapt het terug af.

De ommezwaai

Met een vrije dag te overbruggen tussen twee concerten in het Sportpaleis Ahoy, in Rotterdam, schrijft onze favoriete neuzelaar totaal nieuwe teksten voor 'Tangled Up In Blue' en 'Simple Twist Of Fate'. Tegen Bill Flanagan zou hij zelfs onomwonden stellen dat hij de nieuwe lyrics beter vindt dan de originelen. "...Ik veranderde ze niet omdat ik ze stond te zingen en dacht "Oh, die oude woorden vervelen mij." Die oude waren nooit echt gepast. Ik herschreef ze in een hotelkamer ergens. Ik denk in Amsterdam...Toen ik ze de volgende avond zong wist ik dat het er boenk op zat."

Deze nieuwe versies vormen de hoogtepunten van de tour. Het tweede optreden in Rotterdam, op 6 juni is dan ook in niets meer te vergelijken met de eerste shows van de tour, amper een week eerder. De band is op mekaar ingespeeld en Dylan zelf zingt terug met de kracht en souplesse van vroeger. Een opgeluchte Mick Taylor verklaart later dat hij deze reeks concerten het hoogtepunt beschouwt van zijn carrière.

De wijziging komt precies op tijd voor het allereerste optreden van Bob Dylan in België. Op 7 juni 1984 staat hij in het Josaphat Park in Brussel.

Natuurlijk kon ik deze gelegenheid niet aan mij laten voorbij gaan. Net als 17 000 anderen had ik 750 of zelfs 850 Bef (voor de jongeren onder u: respectievelijk iets meer dan 19 of 21 euro) betaald voor mijn toegangsticket tot het vroegere Stade du Crossing. De regen had het veld in een modderpoel veranderd

Het concert begon met een soloset van Joan Baez die een tiental nummers bracht. Na de pauze speelde Santana dan een set van anderhalf uur. Daarvan herinner ik mij alleen dat het mateloos vervelend was. Eindeloze gitaarsolo's werden afgewisseld met al even langdradige percussiebreaks. Geeuw.

De pauzemuziek daarentegen was subliem. Een mengeling van country en blues: Hank Williams, Robert Johnson, Jimmie Rodgers… Ik heb geen idee of Dylan zelf die band had samengesteld of dat er een zeer geïnspireerde DJ op los was gelaten.

Na drie kwartier wachten doken Dylan en zijn begeleiders plots op. Ze trokken meteen van leer met een garage-band-achtige versie 'Highway 61 Revisited', gevolgd door 'Jokerman', 'All Along The Watchtower', 'Just Like A Woman'. Ook 'Maggie's Farm' was rommelig. Allemaal kregen ze een lang instrumentaal einde waarbij Taylor de toon aangaf. Dat was dan ook het enige instrument dat te onderscheiden was in de geluidsbrij.
Pas wanneer wat nieuwe nummers aan bod kwamen, kreeg het genie van dienst achter het mengpaneel eindelijk de klank min of meer in balans gekregen. 'I and I' en 'License To Kill' klonken haast als de studioversies. Maar net toen de zaak op dreef kwam was het tijd voor een pauze. Dylan wandelde het podium af en liet Gregg Sutton één nummer brengen met de band: 'I’ve Got To Use My Imagination'.

Daarna keerde Dylan alleen terug voor een akoestische set. Bij 'Mr. Tambourine Man' werden de aanstekers bovengehaald. Het "no no no" van 'It Ain't Me, Babe' werd massaal meegezongen.
Na 'It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)' werd de band er terug bij gehaald voor het laatste deel. Maar toen begon het ook te moteregenen. Een stevig 'It's All Over Now, Baby Blue' ging vooraf aan een ruwe rocker waarvan ik pas achteraf heb gelezen dat het 'Masters of War' zou zijn geweest. Zo onherkenbaar was het akoestisch folknummer getransformeerd. De slechte klankkwaliteit was er natuurlijk ook niet vreemd aan.
'Ballad Of A Thin Man' werd gevolgd door de nieuwe versie van 'Simple Twist Of Fate'.
'Every Grain Of Sand' vormde een dramatische climax, gevolgd door 'Like A Rolling Stone', compleet met een introductie van de band. Dat was ook zowat het enige wat Bob Dylan die avond zei.

Voor de bissen speelde Dylan weer eerst een akoestische solo-set van twee nummers: 'Tangled Up In Blue' leek pure improvisatie en 'Girl From The North Country' was een onverhoopt hoogtepunt.
Voor de afsluiters kwam Carlos Santana de band bijstaan: 'Love Minus Zero - No Limit', een erg sterk 'Tombstone Blues' en tenslotte een cover van het Willy Nelson nummer 'Why Do I Have To Choose'.
We kregen zeker waar voor ons geld. Dylan en zijn band speelden bijna twee uur en een kwart.

Spanje, Frankrijk en Engeland

Er zijn mensen die van zowat elk optreden van de man uit Duluth, Minnesota een opname hebben verzameld. Volgens die kenners gaf Bob Dylan, op 23 juni 1984, één van de beste concerten uit zijn carrière. Dat gebeurde in het Minestadio F. C in Barcelona. Hij zong er met veel gevoel een twee en een half uur durende show. Hij ging zelfs in op een verzoek van het publiek om 'Senor' te spelen. Het nummer was totaal onvoorbereid, zodat Dylan zelfs eerst de akkoorden moest tonen aan Mick Taylor. Het publiek ging compleet uit de bol.

Op 1 juli staan ze voor 100 000 toeschouwers in het Parc de Sceaux, in Parijs. De Franse zanger Hughes Aufrey komt gitaar meespelen en meezingen op 'The Times Are A-Changin''.

Die avond heeft Dylan nog een andere gast. De Franse schilderes Claude-Angèle Boni slaagt erin in zijn bed te belanden. Ze leerden mekaar drie jaar eerder kennen tijdens de Europese zomertournee van 1981. Toen raakte ze ook al op zijn hotelkamer waar ze portretten van mekaar tekenden.
Op 17 juni had ze hem even backstage kunnen begroten voor het concert in Nice. Tot haar grote verassing droeg hij die avond 'Just Like A Woman' aan haar op.
Maar wanneer Boni de volgende ochtend aan Bob vraagt of ze mee kan reizen naar Grenoble, laat hij haar weten dat ze dat op eigen kosten kan doen.

In Grenoble komt Van Morrison overigens meedoen op 'It's All Over Now, Baby Blue'.

De zes wekende durende tournee wordt afgerond met een reeks optredens in Engeland. Die worden opgenomen voor een liveplaat. Jammer genoeg is het hoogtepunt tegen dan al voorbij. Op 5 juli staan ze in Newcastle. Twee dagen later spelen ze in het Wembley stadium voor 80 000 mensen. Voor de gelegenheid komt Eric Clapton meedoen bij 'Leopard-Skin Pill-Box Hat', Chrissie Hynde probeert achtergrondzang te verzorgen voor de bisnummers en Van Morrison zingt opnieuw mee bij 'It's All Over Now, Baby Blue'.

De tour wordt een dag later afgesloten met een show aan het Slane kasteel in Ierland. U2 doet een verassing optreden.
Bono moest er toch zijn. Het Ierse muziekblad Hot Press had hem gestuurd om er een interview op te nemen met Dylan. Tijdens het gesprek geeft Dylan toe dat hij er soms plezier in heeft "om mensen af te zeiken" en dat het schrijven van de gospelsongs op Slow Train Coming hem "schrik had aangejaagd". Maar wanneer hij Paul Brady ziet voorbijkomen breekt hij plots het interview af om met de folkzanger een praatje te gaan slaan.

En ook hier zijn er weer een aantal gasten: Van Morrison zingt en speelt mee op - u raade het al - 'It's All Over Now, Baby Blue' en 'Tupelo Honey', Bono Vox en Leslie Dowdell zingen mee bij 'Leopard-Skin Pill-Box Hat' en 'Blowin' In The Wind' en Steve Wickham speelt viool op 'Leopard-Skin Pill-Box Hat'.

Real Live

Jammer genoeg heeft Dylan geen lessen getrokken uit het verleden. Net als bij Before The Flood liet hij de laatste drie concerten van de tournee opnemen. In 1984, net als tien jaar eerder was de fut er tegen dan uit en het hoogtepunt gepasseerd. De banden van de optredens in Newcastle, Londen en Slane geven dan ook geen goed beeld van waartoe de zanger en zijn band in staat waren tijdens zijn enige periode “on the road” tussen november ’81 en februari ’86.

In de herfst wordt aan Glyn Johns (producer van onder andere The Beatles en the Eagles, maar ook de vader van Ethan Johns) gevraagd om uit de opnamen een live-plaat te selecteren.

Het resultaat ligt netjes op tijd in de winkel voor de Kerstaankopen: 3 december 1984

Real Live - wat een titel - is samengesteld uit de opnamen van Newcastle, London en Slane Castle. Er staat geen enkel nieuw nummer op, maar wel een grondig herwerkte versie van 'Tangled Up In Blue', waarvan Dylan later verklaard dat dit voor hem de definitieve versie is. Merkwaardig is de enthousiast meegezongen versie van 'It Ain't Me Babe'. Gelukkig is er ook plaats ingeruimd voor twee meer recente nummers: 'I and I' en 'License To Kill'.

De recensenten reageren teleurgesteld en het publiek is ook niet enthousiast: in de Billboard-albumlijst komt de plaat niet verder dan 115. In Engeland blijft Real Live op 54 steken.

Toch is de plaat lang niet zo slecht als soms wel eens wordt beweerd. Vooral 'Highway 61 Revisited ' en 'Maggie's Farm' rocken stevig.

Bob Dylan en band tijdens de repetities in het Beverly Theatre, Los Angeles. Van links naar rechts: Colin Allen, Ian MacLagan, Greg Sutton & Mick Taylor

License To Kill

Two Daughters And A Beautiful Wife

2008-07-07T02:45:00.000-07:00

Two Daughters and a Beautiful Wife

When he reached the gates of heaven
He didn't understand
He knew that folks were coming over
Or was it all a dream?
Was it all a crazy dream?

He saw them playing there before him
What were they doing there?
It felt like home, It must be alright
Or is it just a dream?
Is it just a crazy dream?

Memories replay before him
All the tiny moments of his life
Laying round in bed on a Saturday morning
Two daughters and a wife
Two daughters and a beautiful wife

Meanwhile on Earth his friends came over
Shocked and horrified
Dolls and flowers at the storefront
Everybody cried
Everybody cried and cried

Is there vengeance up in heaven?
Are those things left behind?
Maybe everyday is Saturday morning
Two daughters and a wife
Two daughters and a beautiful wife
Two daughters and a beautiful wife

Patterson Hood - December 19, 2006
For The Harvey Family, Richmond VA

'Two Daughters and a Beautiful Wife' is het openingsnummer van Brighter Than Creations Dark, de meest recente cd van de Drive-By Truckers.

In de song arriveert een man in de hemel. Zijn gezin is er ook. Hij beseft niet goed wat er is gebeurd. Langzaam komen de herinneringen terug. Enkel fijne dingen, zoals in bed liggen op zaterdagmorgen met zijn twee dochtertjes en zijn mooie vrouw.
Ondertussen wordt er op aarde gerouwd. Zijn vrienden gruwen van wat er is gebeurd. Maar misschien, hoopt Patterson Hood, blijven er in de hemel enkel de fijne dingen.

De auteur, Patterson Hood, heeft het nummer opgedragen aan "The Harvey Family, Richmond VA".

Wie zijn de Harveys?

Bryan Harvey was een Amerikaanse muzikant, uit Richmond, Virginia. Hij genoot enige bekendheid als frontman van de Indie groep House of Freaks. Harvey liet zich begin jaren tachtig opmerken als zanger en gitarist in de power pop band The Dads. De band was vooral populair in het circuit van de universiteitssteden aan de Oostkust. In 1984 brachten ze hun enige LP uit. Maar het succes bleef uit.

In 1986 richtte hij daarom, samen stadsgenoot Johnny Hott, de tweemansband House Of Freaks op. De inspiratie voor de naam vonden ze bij een oude circusposter. Ze trokken naar Los Angeles waar ze een contract versierden bij Rhino Records.
De twee cd's die ze voor het label maakten zijn allebei zeer de moeite zijn. Monkey On A Chain Gang uit 1988 bracht een mengeling van kale blues en folk-rock, maar de opvolger Tantilla, van een jaar later, staat bol van de pure pop. REM gehalveerd tot de essentie, met hier en daar een vleugje Lennon: een basloze tweemansgroep lang voor The White Stripes.
En ook de teksten hebben met onderwerpen als religie, schuld, de Burgeroorlogen familiewaarden hun wortels in de Southern Gothic.

Sometimes when I lie awake at nightI can see my death acted out on a stageOh yeah, am I the coward or the heroWhere will I be when I got 10 more minutes to live
Mmm, will I be shaking like a dogMmm, or hiding behind a treeWith bullets overheadWith bullets whizzing ‘round, around, around, around
(Ten More Minutes To Live - van Tantilla)

De overstap naar een groter label bracht niet de verhoopte doorbraak. Integendeel: Cakewalk haalde lang niet het niveau van de voorgangers.

Tegen het einde van de jaren tachtig was de fut uit de Paisley Underground beweging. Groepen als The Dream Syndicate en The Long Ryders legden er het bijltje bij neer. Steve Wynn, de frontman van die eerste groep kwam een paar dagen logeren bij Harvey thuis om samen wat nummers te schrijven. Dat lukte zo aardig dat ze besloten een nieuwe groep te vormen: Gutterball. Long Ryder Stephen McCarthy kwam er bij, plus een bassist. Na amper vier optrdens werd het vijftal opgemerkt door Elektra. Daarvoor maakten ze twee cd's.
Toch bleef House Of Freaks ondertussen gewoon verdergaan. Dikwijls zelfs als voorprogramma van Gutterball.

Beide groepen gingen kort na elkaar over kop in 1995. Hott ging drummen bij onder andere Sparklehorse en Cracker, terwijl Harvey zich toelegde op een (nooit uitgebrachte) solo cd. Hij was het nomaden leven wat beu, keerde terug naar Richmond en werd leraar in de plaatselijke school. Daarnaast bleef hij sporadisch optreden bij de band NrG Krysys.

Maar zijn gezin kwam op de eerste plaats. Met zijn vrouw Kathryn, uitbaatster van de plaatselijke speelgoedwinkel World of Mirth, had hij zich gesetteld in Woodland Heights, een keurige woonwijk in het zuiden van de stad Richmond.
Voor de fans van Desperate Housewives: Kathryn was de haf-zus van de acteur Steven Culp, die Rex Van De Kamp speelt in de serie.
In 1997 was Kathryn bevallen van hun eerste dochtertje Stella. Vijf jaar later werd het gezin uitgebreid met een tweede meisje: Ruby.

Het drama

Kort na de middag van 1 januari 2006 arriveerde Johnny Hott bij het huis van de Harveys. Hij was met zijn dochtertje naar het huis van zijn vriend gereden om er samen nieuwjaar te gaan vieren. Een beetje laat misschien, maar Bryan had op oudejaar een optreden met NrG Krysys in het Doubletree Hotel bij Richmond International Airport.
Johnny zou de familie helpen bij de voorbereidingen, terwijl de andere gasten wat later werden verwacht.

De voordeur bleek niet gesloten. Zodra hij die opende kwam hem een rookwolk tegemoet. "Ik riep, maar niemand antwoordde," verklaarde Hott achteraf. "Dus dacht ik dat ze misschien een wandelingetje aan het maken waren."
Hij liep de keuken in, waar hij merkte dat er nog niets klaarstond voor het feestje. Hij liep het huis terug uit en riep naar een buurman dat die de brandweer moest bellen.

De brandweer arriveerde al enkele minuten later, om 13:46. Het huis was toen gevuld met zwarte rook, komende uit de living in de kelderverdieping. De zichtbaarheid was "nul en de hitte enorm".
Na enkele minuten konden de brandweerlui de lichamen van Kathryn (39) en Ruby (4) naar buiten brengen. Daar stelden ze vast dat de lichamen "toegetakeld" waren en dat hun voeten vastgebonden waren.
De brandweer besloot verdere reddingspogingen te staken en de politie er bij te roepen.

Inspecteur Dwyer van het Richmond Police Department vond Stella (9) onder een donsdeken met "de handen op de rug gebonden en de mond afgeplakt." Bryan (49) tenslotte lag op de grond met oranje elektriciteitsdraad om polsen en voeten gewikkeld. "Om zijn hoofd zat gesmolten plakband en hij had een grote wonde in de nek."

Uit de autopsie bleek dat Bryan acht messteken in zijn nek en onder zijn kin had. Hoewel deze wonden “[zeer pijnlijk zijn,” waren ze niet meteen fataal. Zijn mond was dichtgeplakt. Hij vertoonde zes slagwonden op zijn hoofd en linkerslaap, allemaal toegediend met een hamer. Verder had hij verscheidene derdegraadsbrandwonden.

Ik bespaar u de verdere details maar ook Kathryn en de kinderen waren op dezelfde manier mishandeld en vermoord.

De moordwapens werden op de plaats van de misdaad aangetroffen: een keukenmes en twee hamers.

Enkele uren later stelden de autoriteiten de verontruste buren gerust. Er was geen reden om aan te nemen dat er nog meer moorden zouden volgen. Er was blijkbaar niets uit het huis verdwenen en de moordenaar had zijn de sporen willen uitwissen door brand te stichten.
Mogelijk betrof het een afrekening wegens onbetaalde drugschulden. Muzikanten, nietwaar.

Nog overvallen

Maar twee dagen later werd een koppel in het nabijgelegen Chesterfield overvallen door twee mannen en een vrouw. Die hadden aangebeld om de weg te vragen. Eens binnen hadden ze de mensen bedreigd en een computer, TV en wat geld meegenomen. Ze hadden de mensen ook willen vastbinden, maar de man kon hen overtuigen daar van af te zien omdat zijn vrouw zwaar gehandicapt was.

De man wist nog te melden dat de overvallers zich verplaatsten in een oude witte Chevrolet bestelwagen.
Eenzelfde wagen was ook opgemerkt was in de buurt van het huis van de Harveys.

Arrestaties

Nog eens drie dagen, op 6 januari, kreeg de politie opnieuw een oproep van een inwoner uit Chesterfield. De vrouw was bezorgd over een vriendin van haar dochter: ene Ashley Baskerville. Ze dacht dat twee mannen, Ray Dandridge en zijn nonkel Ricky Gray, respectievelijk vriend en ex-vriend van Ashley, wel eens iets met de moorden zouden te maken kunnen hebben.
De politie vond genoeg aanwijzingen die de verdenkingen bevestigden. Daarom werd beslist om het huis van de stiefvader van Ashley te bestormen.

Binnen troffen ze drie lichamen aan: de stiefvader een moeder van Ashley, plus het meisje zelf. Allemaal waren ze vastgebonden en gestikt door de plakband waarmee hun gezicht was afgeplakt. De kelen van de ouders waren bovendien doorgesneden en Ashley had een plastieken zak over het hoofd gekregen, die ook nog eens was dichtgeplakt.
Ricky Gray was nog in het huis. Hij had zich verstopt in de kelder.

De volgende ochtend vroeg werd Ray Dandridge in het huis van zijn stiefvader, in Philadelphia, van het bed gelicht.

Bekentenissen

Dandridge gaf al snel toe betrokken te zijn geweest bij de beide moordpartijen.
Zijn kompaan, Ricky Gray, bleef aanvankelijk ontkennen, maar toen hij hoorde dat zijn neef ook was opgepakt wilde hij zijn versie van het verhaal uit de doeken doen.
Uitgebreid beschreef hij hoe ze te werk waren gegaan bij hun activiteiten.

Tijdens de ochtend van die nieuwjaarsdag waren Gray, zijn neef Ray Dandridge en diens vriendin in Gray’ busje door de straten van Richmond gaan rijden "op zoek naar een huis om te beroven". Bij de Harvey's zagen ze een deur open staan. Ze drongen binnen en brachten Kathryn, Bryan en Ruby samen in de kelder. Stella was niet thuis. Die was bij een vriendinnetje blijven slapen.

Gray verzekerde de familieleden dat hij en Dandridge snel weer weg zouden gaan als ze wat spullen hadden gevonden om mee te nemen. Ondertussen begon hij Bryan en Kathryn vast te binden met wat elektriciteitskabel.

Op dat moment hoorden ze boven lawaai. Kiersten Perkinson was met haar dochtertje aangekomen om Stella thuis te brengen.
Kathryn legde aan Gray uit dat haar dochtertje thuis gebracht werd van een pyamafeestje. Gray gebood haar om het kind ook beneden te brengen. Mevrouw Perkinson hoorde Kathryn de trap oplopen. "Ze zag er bleek uit: asgrijs." Stella liep meteen naar beneden maar Kathryn verhinderde de bezoekers ook naar de living af te dalen. Zij verklaarde zich misselijk te voelen. Moeder en dochter drongen niet verder aan en verlieten het huis.

Beneden bond Gray iedereen vast en plakte hun mond af. Hij verzekerde hen nog eens dat er niets zou gebeuren. Ondertussen begon Dandridge wat spullen bijeen te zoeken. Kathryn probeerde haar huilende kinderen te troosten en vertelde Gray dat hij moxcht pakken wat hij wou.
Plots pakte Gray een mes en stak eerst Kathryn en daarna de kinderen in de keel.

"Het was een smerig zicht. Hoe kan ik uitleggen wat er is gebeurd? Ik begon met hun kelen over te snijden, maar ze bleven maar rechtkruipen en ik kreeg schrik. Ik herinner mij dat ik een hamer zag en dan… Ik sloeg ze allemaal met de hamer. Ik weet alleen dat niemand meer bewoog toen ik weg ging."

Voor ze weggingen goot Gray twee wijnfleseen leeg over een schildersezel en stak die in brand.
De buit was mager: Bryan’s trouwring, een PC, een koekjesschotel en een mandje.

"Ik denk niet dat 'sorry' zal volstaan," gaf hij tenslotte toe. "Het was allemaal niet nodig geweest."

Geen doetjes

Uit verder onderzoek bleek Gray ook nog zijn eigen vrouw, Treva, te hebben vermoord.
Daarmee was het eigenlijk allemaal begonnen.

Op 5 november 2005 had een jogger een zwaar toegetakelde vrouwenlijk gevonden in Washington, Pennsylvania. Ze werd al snel geïdentificeerd als de 35 jarige Treva Terrell Gray. Onmiddellijk werd haar man, Ricky Javon Gray (28), verdacht. Ze waren pas zes maanden getrouwd.
Sinds kort was Ricky's neef Ray Joseph Dandridge bij het koppel ingetrokken. Hij was op 26 oktober vrijgelaten uit de gevangenis waar hij een straf van 10 jaar uitzat voor gewapende overval. Ricky had trouwens zelf ook een gerechtelijk verleden.
Het huwelijk verliep niet vlekkenloos. Er was voortdurend ruzie en volgens zijn schoonouders was Ricky's onderarm opengekrabd de dag dat het lijk werd gevonden. De neven werden even door de politie ondervraagd, maar al snel buiten verdenking gesteld. Volgens de politie was de vrouw mogelijk overleden aan een overdosis. De autoriteiten vonden het zelfs niet nodig om een autopsie te laten uitvoeren.

Nu echter gaf Gray toe zijn vrouw te hebben vermoord, terwijl Dandridge haar in bedwang hield.

De familie van het meisje zetten Dandridge enkele dagen later uit hun huis. Enkele dagen voor Kerstmis ging Gray zijn neef opzoeken in Arlington, Virginia. Die had net een paar dagen eerder een vrouw van 37 overvallen in haar huis. Hij had haar opgehangen met een elektriciteitskabel en daarna het huis in brand gestoken.
Ze hadden de smaak blijkbaar te pakken, want op 31 december overvielen ze samen een 26 jarige man. Hij werd zwaar toegetakeld en kreeg verschillende messteken.

Toen ze de volgende keer toesloegen, bij de Harvey's was ook Dandridge's vriendin betrokken bij hun overvallen. Ashley Baskerville bleef op de uitkijk staan terwijl de twee het huis binnendrongen.
Om niet verdacht te worden was ze akkoord gegaan om te worden vastgebonden bij de volgende overval, op haar moeder en stiefvader. Maar "de dingen liepen gewoon uit de hand," gaf Dandridge toe: "[Gray] was haar moe. Hij besloot het meisje te vermoorden en de auto van haar ouders te pikken."

Veroordeeld

Op 9 februari 2006 werden de beide kerels in beschuldiging gesteld. Ricky Gray voor de moord op de familie Harvey en Ray Dandridge voor de andere moorden.

In de herfst werden beide kompanen schuldig bevonden. Ondanks eerdere bekentenissen pleitte Gray onschuldig. Zijn advocaat wees op zijn moeilijke jeugd, waarbij hij jarenlang werd misbruikt door zijn half-broer.
Ricky Gray werd ter dood veroordeeld, terwijl Dandridge levenslang kreeg, zonder kans op in vrijheidstelling.

'Two Daughters and a Beautiful Wife'

Op de website van de Drive-by Truckes legt de auteur, Patterson Hood, uit dat hij "'Two Daughters and a Beautiful Wife' schreef "in een poging om rust te vinden bij een onuitspreekbare tragedie die zovelen rondom mij diep heeft aangegrepen. De song is geïnspireerd op de brutale moorden op de familie Harvey in Richmond, Va. We kenden hen en ze waren goed bevriend met goede vrienden van ons. Het werd geschreven in een poging om vrede te krijgen met de zaak in mijn eigen hoofd.
Ik hoopte wat hulp te bieden bij het verwerken door een mooi nummer te schrijven dat de klemtoon legt op de positieve waarden van liefde en familie. Ik wist dat dit het openingsnummer zou worden, nog terwijl ik het schreef."